Φυσικά το Inception άργησε τόσο πολύ να έρθει στην Ελλάδα που ήταν αδύνατο να μην ακούσεις κάτι γι’ αυτό. Αμερικάνικες κριτικές να εκθειάζουν, συζητήσεις σε φόρουμ να προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε στην ταινία και συ να λες «πωωωω, θα με τσακίσει το φιλμάκι, δε θα καταλάβω τίποτα».
Παραδόξως, το βρήκα ιδιαίτερα εύκολο στην κατανόηση και εάν είχες ποτέ σου συνειδητό όνειρο, τότε σίγουρα δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα να ακολουθήσεις την ταινία. Ακριβώς επειδή ήταν τόσο ξεκάθαρη (ακόμα και αν δεν θυμάσαι ποτέ τα όνειρά σου η ταινία δεν αφήνει τίποτα ανεξήγητο) την βρήκα απίστευτα απολαυστική. Ήταν καθαρή διασκέδαση και πάνω απ’ όλα άξιζε τα λεφτά της και τις δυόμισι ώρες που πέρασα στο σινεμά με ένα μάτσο βλάχους που χειροκρότησαν στο τέλος.
Νομίζω ότι είναι προφανές ότι μιλάμε για την ταινία της χρονιάς. Θυμάμαι να βλέπω τα πρώτα λεπτά και να σκέφτομαι «προετοιμάσου για ένα έπος» και πραγματικά, η ταινία παραδίδει αυτό που υπόσχεται. Ένας τεράστιος λαβύρινθος από όνειρα που όμως δε σε μπερδεύουν, αλλά σε ταξιδεύουν. Είναι λες και βρίσκεσαι ο ίδιος μέσα σε όλα αυτά και περνάς από το ένα επίπεδο στο άλλο έτσι απλά, όπως όταν ονειρεύεσαι.
Παρά την προφανή έλλειψη εξήγησης του πως λειτουργεί η τεχνολογία –δε μας ενδιαφέρει και τόσο ούτως ή άλλως- η ταινία είναι πραγματικά ένα αριστούργημα για τον εξής απλό λόγο: ο Nolan έφτιαξε ένα υπερ-πολύπλοκο σενάριο, το οποίο συνδύασε με αριστουργηματική σκηνοθεσία και εξαιρετική ηθοποιία για να παραδώσει στο κοινό με τον πιο απλό τρόπο την πιο περίπλοκη ιδέα. Με άλλα λόγια παρουσίασε αφηρημένα νοήματα που έχουν να κάνουν με ψυχολογία και το υποσυνείδητο (και άρα θεωρούνται εξεζητημένα θέματα) στην πιο απλή μορφή τους ώστε να μην υπάρχει άτομο που να φύγει από την αίθουσα με ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι του. Και αυτό, φίλε μου, είναι ιδιοφυία.
Αυτή η ταινία σε σαγηνεύει σε τόσα πολλά επίπεδα, που είναι αδύνατο να αντισταθείς. Σε κρατάει καθ’ όλη την διάρκεια καρφωμένο στην οθόνη και βγαίνοντας από την αίθουσα το μόνο που θες είναι να πέσεις για ύπνο και να εξασκηθείς στο συνειδητό όνειρο. Επιπλέον, η ταινία είναι μια «ονειρική» εμπειρία από μόνη της. Στα πάντα υπάρχει νόημα. Οι ονομασίες των χαρακτήρων, τα τοτέμ, οι φρουροί ονείρων, τα διαφορετικά επίπεδα ύπνου στα οποία μπορείς να πέσεις, η έλλειψη οποιασδήποτε συμβατικής φυσικής, η καταπληκτική μουσική ως μηχανισμός επικοινωνίας μεταξύ των επιπέδων, δράση, έρωτας, άγχος και η υπενθύμιση ότι «ξέρεις, όνειρο είναι, θα ξυπνήσω». Νομίζω ότι τα είχε όλα.
Αυτό που σίγουρα είχε επιπλέον, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και αρκετά πρωτότυπο για τον κινηματογράφο σενάριο (δεν θέλω να ακουστώ σαν douchebag αλλά το Psychonauts ήταν εδώ πρώτο, Chrissy). Φοβήθηκα τόσο ότι θα απογοητευτώ όμως δεν έπρεπε. Το αριστουργηματικά καλοδουλεμένο σενάριο σε συνδυασμό με την απλότητα της παρουσίασης του έκανε ένα αποτέλεσμα που είναι ζαχαρωτό για τα μάτια και την φαντασία, και τροφή για την σκέψη και τα όνειρα σου. Σε κάνει να αναρωτιέσαι για τα βάθη του μυαλού σου, τι κρύβεις εσύ μέσα σε αυτά και κυρίως, ποιες είναι οι δικές σου δυνατότητες στο να χειραγωγείς τα όνειρά σου. Για μένα, αυτός είναι ο σκοπός του καλού κινηματογράφου, να σου ανοίγει τους ορίζοντες και να σε βάζει σε βαθιά σκέψη. Και, γαμώτο, ο Nolan ξέρει να κάνει καλό κινηματογράφο.
Ποιό είναι το πιο ανθεκτικό παράσιτο; Ένα βακτήριο; Ένας ιός; Μια ιδέα. Ανθεκτική, εξαιρετικά μεταδοτική. Μόλις μια ιδέα επικρατήσει στο μυαλό σου είναι σχεδόν αδύνατο να εξαλειφθεί.
-Cobb-
Κάπου εδώ θέλω να αναφέρω ότι δεν χρησιμοποίησε κάποιο πλήρωμα για να γυρίσει τις σκηνές, αλλά τις τράβηξε όλες ο ίδιος. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκαν περίπου 500 ειδικά εφέ για την ταινία, και όλα τους ήταν υπέροχα. Είχα πάρα πολύ καιρό να δω τόσο καλά εφέ σε ταινία. Οι σκηνές χωρίς βαρύτητα (whoopsy daisy, spoiler alert) ήταν τόσο μα τόσο καλές, λες και τις γύρισαν στο νερό. Και ο Levitt όχι μόνο δεν είχε σωσία για τα γυρίσματα, αλλά κατάφερε να παραδώσει σκηνές ξύλου ισάξιες –σε θέμα ξύλου- και καλύτερες –σε θέμα εφέ- από αυτές του Matrix. Επιτυχία παντού λέμε.
Ο λόγος που μέχρι τώρα δεν έχω μιλήσει/αναλύσει το σενάριο, είναι επειδή θα γεμίσω το άρθρο με περισσότερα spoilers και δε το θέλω. Ίσως αργότερα –όταν θα βγει σε dvdrip σε δύο μέρες- να γράψω μια μεγάααλη ανάλυση. Για την ώρα απλά θα προτείνω να το δεις αμέσως, επειδή τέτοιες ταινίες δε τις χάνεις στο cinema. Είναι καθαρό 10 στα 10. Όσο για τον Leo DiCaprio και το Oscar του, ελλείψει καλύτερης ταινίας ίσως και να το πάρει φέτος. Αλλιώς, δε νομίζω ότι ο ρόλος του είναι για Oscar. Ήταν όπως πάντα αψεγάδιαστος, αλλά δεν ήταν και ο πλέον εξαίρετος ρόλος. Τέλος, ο ρόλος της Ellen Page μου φάνηκε λίγο σπαστικός (χωνόταν συνέχεια στη ζωή του Leo), αλλά δεν θα πω περισσότερα γιατί θα ξεκινήσω flaming και δε το θέλω. Αυτός που με ξετρέλανε ήταν ο Fischer (Cillian Murphy). Εκτός από το ότι τον βρίσκω παράξενα γοητευτικό, έπαιξε τον ρόλο του τόσο εκπληκτικά καλά, καλύτερα από τον καθένα κατά τη γνώμη μου.
Κλείνοντας (επιτέλους), το μόνο που έχω να πω είναι fuck yeah. Μέσα σε όλες τις όμοιες ταινίες που οκ, σου προσφέρουν άρτο και θέαμα, αλλά είναι ευθεία γραμμή εγκεφαλογράφημα και σχεδόν πανομοιότυπες, έχουμε το Inception. Μια ιδιαίτερη ταινία, που με άνεση ανταπεξέρχεται στο hype που προκάλεσε. Παρότι δεν έχει διαστημόπλοια, εξερευνεί τον ανθρώπινο νου με πολύ μαεστρία, κάτι που βλέπεις σπάνια σε ταινίες. Και παρά τις ορισμένες τρυπούλες εδώ και κει, το γεγονός ότι η ίδια η ταινία δίνει την αίσθηση του ονείρου είναι ο λόγος που την θεωρώ την επιτομή της επιστημονικής φαντασίας. Απλά, μη το χάσεις.
