Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Mickey Rourke, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger, Dolph Lundgren, Randy Couture, Terry Crews. Θα μπορούσε αυτή η κριτική να τελειώσει εδώ και να είναι υπερ-αρκετή για να σε κάνει να θέλεις να δεις κολασμένα το Expendables. Παρόλα αυτά, και για να έχεις επιχειρήματα να πειστείς/πείσεις την κοπέλα σου να το δει, θα πω λίγα πράγματα παραπάνω.
Πριν αρχίσω να μιλάω για την ταινία αυτή καθαυτή, έχω δύο άλλους –εξίσου καλούς και ακριβείς- τίτλους να προτείνω. Ο ένας είναι αυτός που έχω ήδη χρησιμοποιήσει, «Πώς να φυτρώσετε όρχεις». Και ο δεύτερος είναι «Six million ways to die», δηλαδή «Έξι εκατομμύρια τρόποι για να πεθάνεις», που είναι όσοι ακριβώς χρησιμοποιούνται από την Dream Team του θανάτου που μακελεύει από τον αέρα, από την γη, με φωτιά, με βενζίνη, με βόμβες και πολυβόλα, hell, με τα ίδια τους τα χέρια. Ο ναι, μιλάμε για πολλές μπάλες.
Η ταινία, με σκηνοθέτη τον Sly Stallone, αγγίζει τα όρια του συνηθισμένου «γιπι-κάι-έι-μάδερφακερ» φιλμ, όπου οι πρωταγωνιστές κόβουν κώλους και κάνουν έρωτα σαν υπεράνθρωπα πολυβόλα σεξ και βίας. Αλλά –και έχει ένα τεράστιο αλλά εδώ- είναι πιο ενδιαφέρουσα από αυτό το σενάριο. Ναι, οκ, είναι σουπερ αμερικανιά, αλλά έχει μια συντροφικότητα μεταξύ αυτών των βλακάκηδων με τα βγαλμένα φρύδια (Stallone και Rourke εσάς κοιτάω) που μόνο μια καλή αντροπαρέα μπορεί να βγάλει.
Ο καημός της προδοσίας μια γυναίκας και παράλληλα ο θαυμασμός για την επιμονή και αφοσίωση που μπορεί να έχει μια γυναίκα σε αντίθεση με τους πολεμοχαρείς συντρόφους που έχουν χάσει λίγο την επαφή με την σωφροσύνη, δίνει μια ωραία εικόνα η οποία σίγουρα είναι βουτηγμένη στο αίμα, στο ξύλο και στα τατουάζ. Ακριβώς όπως πρέπει δηλαδή.
Εντάξει, μη φανταστείς τίποτα βαθιά νοήματα για την αγάπη και τον πόλεμο. Απλά η όλη εικόνα του άπειρου τρελού ξύλου με τέτοιες κινηματογραφικές γωνίες ώστε να συλλαμβάνουν το μέγεθος του «badassery» συμπληρώνεται ωραία με την ιδέα ότι δεν είναι «για την Αμέρικα ρε γαμώτο», αλλά «για μια γυναίκα γαμώ το στανιό μου» (είναι λεπτή, αλλά ουσιαστική η διαφορά). Λες ότι ναι, αυτοί οι τυπάδες σε κάνουν να φυτρώνεις ένα επιπλέον ζευγάρι όρχεων επειδή μπορούν να σακατέψουν τα πάντα σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων, αλλά παράλληλα έχουν και την ιπποτική φύση ώστε να σπάσουν στο ξύλο τον μαλάκα που χτύπησε την κοπέλα που αγαπάνε και όλους τους φίλους του (Statham είσαι πραγματικός ιππότης).
Και για να περάσουμε στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας που είναι οι τρομακτικές ποσότητες κλωτσομπουνιδιού και εκρήξεων, τα εφέ της ταινίας ήταν μέτρια προς κακά. Δε θέλω να πω κάτι πολύ κακό, αλλά παρομοιάστηκαν με αυτά του Spartacus. Παρόλα αυτά, επειδή δεν έδωσα πολύ σημασία και επειδή ούτως ή άλλως την ταινία την πήρα πολύ ελαφριά (γι' αυτό και μου άρεσε), δε με πείραξε ιδιαίτερα. Ακόμα και το σαχλό χιούμορ εδώ και εκεί του σεναριογράφου (spoiler: Stallone) δεν με χάλασε.
Σε σύνοψη, δεν είναι καμιά συγκλονιστική ταινία, αλλά την προτιμώ πολύ περισσότερο από το Α Team και από όλες αυτές που κυμαίνονται στο ίδιο στυλ. Δε ξέρω ακριβώς τι έγινε, αλλά ο συνδυασμός των φετάδων, με την γνώση ότι πρόκειται για ένα έργο που θα με κάνει να θέλω να βιάσω παρθένες ενώ πίνω ουίσκι και την όρεξη να δω εκρήξεις παντού up in this bitch, δούλεψε πολύ καλά.
Όσον αφορά την μεριά των «κριτικών» οι οποίοι του έδωσαν περίπου 42% εντάξει, καταλαβαίνω γιατί. Προφανώς δεν είναι καμιά ταινία που πάει για Οσκαρ. Και γω ένα πέντε θα του έδινα. Παρόλα αυτά, είναι διασκεδαστική και επειδή δεν είμαστε όλοι με το monocle και το ημίψηλο να πίνουμε brandy και να συζητάμε για την αμφιλεγόμενη φύση του Antichrist, εάν βλέπεις ωμό χοιρομέρι και φτιάχνεσαι, τότε αυτή είναι η ταινία για σένα.
