|
Caroline
|
|
Τετάρτη, 06 Οκτωβρίου 2010 19:10 |
 “Luc, I am disappoint”
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πεθαίνω για γαλλικό κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το Le Grand Bleu όταν ήμουν 4-5. Από ταινίες του 1940 μέχρι και τις πιο πρόσφατες, ο γαλλικός κινηματογράφος είναι η μεγαλύτερη αγάπη μου. Έπειτα, με τον Luc έχω μια ιδιαίτερη σχέση. Σε όποια ταινία έχω βάλει στο crème de la crème των ταινιών (τα κλασικά εξαιρούνται), ο Besson έχει βάλει το χεράκι του με κάποιο τρόπο.
Γι’ αυτό και πήγα στις περιπέτειες της Adele περιμένοντας να γευτώ για άλλη μια φορά την αίσθηση της γαλλικής επιτυχίας. Το νόθο παιδί της Μούμιας και του Ιντιάνα Τζόουνς που είχε η ταινία για σενάριο πόνεσε. Πόνεσε πολύ. Απογοητευμένη, προδομένη και ταυτόχρονα παγιδευμένη σε μια αίθουσα με την ταινία να κρατάει σχεδόν δυο ώρες, δεν είχα άλλη λύση από το να προσπαθήσω να βρω άλλα ατού σε αυτό το φιλμ, ώστε αφενός να δικαιολογήσω τα 4 ευρώ που έδωσα και αφετέρου να απαλύνω τον πόνο της προδοσίας του Luc στο πρόσωπό μου.
|
|
Περισσότερα...
|
|
Caroline
|
|
Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 02:58 |
 Reality is a lucid dream
Φυσικά το Inception άργησε τόσο πολύ να έρθει στην Ελλάδα που ήταν αδύνατο να μην ακούσεις κάτι γι’ αυτό. Αμερικάνικες κριτικές να εκθειάζουν, συζητήσεις σε φόρουμ να προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε στην ταινία και συ να λες «πωωωω, θα με τσακίσει το φιλμάκι, δε θα καταλάβω τίποτα».
Παραδόξως, το βρήκα ιδιαίτερα εύκολο στην κατανόηση και εάν είχες ποτέ σου συνειδητό όνειρο, τότε σίγουρα δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα να ακολουθήσεις την ταινία. Ακριβώς επειδή ήταν τόσο ξεκάθαρη (ακόμα και αν δεν θυμάσαι ποτέ τα όνειρά σου η ταινία δεν αφήνει τίποτα ανεξήγητο) την βρήκα απίστευτα απολαυστική. Ήταν καθαρή διασκέδαση και πάνω απ’ όλα άξιζε τα λεφτά της και τις δυόμισι ώρες που πέρασα στο σινεμά με ένα μάτσο βλάχους που χειροκρότησαν στο τέλος.
|
|
Περισσότερα...
|
|
|
Caroline
|
|
Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 18:57 |
 (ή αλλιώς How to grow testicles)
Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Mickey Rourke, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger, Dolph Lundgren, Randy Couture, Terry Crews. Θα μπορούσε αυτή η κριτική να τελειώσει εδώ και να είναι υπερ-αρκετή για να σε κάνει να θέλεις να δεις κολασμένα το Expendables. Παρόλα αυτά, και για να έχεις επιχειρήματα να πειστείς/πείσεις την κοπέλα σου να το δει, θα πω λίγα πράγματα παραπάνω.
Πριν αρχίσω να μιλάω για την ταινία αυτή καθαυτή, έχω δύο άλλους –εξίσου καλούς και ακριβείς- τίτλους να προτείνω. Ο ένας είναι αυτός που έχω ήδη χρησιμοποιήσει, «Πώς να φυτρώσετε όρχεις». Και ο δεύτερος είναι «Six million ways to die», δηλαδή «Έξι εκατομμύρια τρόποι για να πεθάνεις», που είναι όσοι ακριβώς χρησιμοποιούνται από την Dream Team του θανάτου που μακελεύει από τον αέρα, από την γη, με φωτιά, με βενζίνη, με βόμβες και πολυβόλα, hell, με τα ίδια τους τα χέρια. Ο ναι, μιλάμε για πολλές μπάλες.
|
|
Περισσότερα...
|
|
Caroline
|
|
Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010 23:32 |
 stands for (g)a(y) team
Πριν αρχίσω το hating για την ταινία, θέλω να θέσω τους όρους χρήσης της λέξης gay. Δεν είναι κάποιο προσβλητικό σχόλιο για τίποτα τέτοιους φοβερούς τύπους. Το χρησιμοποιώ με την αρχική του έννοια. Που σημαίνει χαρούμενος σαν διπλό ουράνιο τόξο. Και απλά το τραβάω λίγο παραπέρα, δίνοντάς του την έννοια του χαζό-χαρούμενου, που είναι ο ορισμός αυτής της ταινίας.
Πραγματικά, μια ομάδα από happy-go-lucky* χαζοβιόληδες που το μόνο πράγμα που τους κάνει τόσο επιτυχημένους είναι ακριβώς το γεγονός ότι είναι τόσο τρελοί ώστε να καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν και τις πιο ψυχανώμαλες, αυτοκτονικές αποστολές ΚΑΙ επιβιώνουν, ώστε να καπνίσουν τα πούρα τους χαρίζοντας σαρδόνια χαμόγελα στους μισθοφόρους που είναι μόνο υπάλληλοι και όχι αληθινοί πατριώτες.
|
|
Περισσότερα...
|
|
