To Avatar ήταν η πρώτη ταινία που είδα 3D και ομολογώ ότι γι’ αυτό το λόγο άξιζε ως ταινία. Από εκεί και πέρα, ε, δε ξετρελάθηκα κιόλας. Εκτός του ότι ήταν το ίδιο σενάριο που έχουμε δει ξανά και ξανά στο Χορεύοντας με τους Λύκους και στο Ποκαχόντας, έχουμε δει και τόοοοσες πολλές ταινίες που κάνουν νύξεις για το περιβάλλον και την καταστροφή του και το πώς έχουμε ξεχάσει τις ρίζες μας και λοιπά, που πλέον έχω βαρεθεί να τα βλέπω και να τα ακούω. Είναι σα να έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου και να σου λέει «το κάνεις λάθος, βλάκα, το κάνεις λάθος», χωρίς ποτέ να σου λέει «αυτό είναι το σωστό».
Όπως και με τόσες άλλες ταινίες του ίδιου στυλ, έτσι και με το Avatar με ξενέρωσε το ότι για άλλη μια φορά έχουμε τους κακούς ανθρώπους που καταστρέφουν το περιβάλλον σαν μάστιγα και τα καλά Indian-like πλάσματα που είναι σε επαφή με το περιβάλλον και καταλαβαίνουν πως λειτουργεί και το αγαπάνε ανάβοντας doobies κάτω από την μεγάλη Ιτιά. Το ξανασκέφτηκα όμως. Και ξες που κατέληξα; Ο motherfucker James Cameron έκανε rip-off την Ποκαχόντας α λα Disney (γιατί με την Ποκαχόντας της Disney μοιάζει το Avatar, ακόμα και από κινηματογραφική άποψη και όχι τόσο με την Ποκαχόντας του G. W. Custis) επίτηδες.
Σήμερα λαμβάνουμε την Ποκαχόντας ως ένα ηθικό μήνυμα ότι δεν πρέπει να σκοτώνουμε την μάνα γη μας, ότι πρέπει να την αγαπάμε και να την προστατεύουμε και οτιδήποτε άλλο περιβαλλοντολογικό μήνυμα πλασάρουν αυτές τις μέρες οι hipsters. Ναι, καλά και χρυσά όλα αυτά, δεν αντιλέγω πως δεν πρέπει να είμαστε τα άπληστα γουρούνια που είμαστε όλοι μας, αλλά το νόημα της Ποκαχόντας δεν ήταν αυτό. Ήταν ότι οι Ινδιάνοι όσο καλοί και γλυκοί ήταν με την γη, άλλο τόσο άγριοι, απολίτιστοι και άξεστοι ήταν στους αγγλικούς τρόπους και τις ευρωπαϊκές συνήθειες. Γι’ αυτό και έπρεπε να υποταγούν στους πολιτιστικά ανώτερους άποικους, να αποκτήσουν τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό ή να πεθάνουν. Είναι το γνωστό παράδοξο του «Noble Savage» πάνω στο οποίο δικαιολογήθηκε η σφαγή των Ινδιάνων.
Θα μου πεις, ωραία όλα αυτά, τι μου τα κοπανάς στην κριτική του Άβαταρ (εάν δε το έχεις ήδη κλείσει το άρθρακι, έτοιμο σε κόβω). Ε, το point μου είναι ότι ο James Cameron δούλεψε 10 ολόκληρα χρόνια γι’ αυτό το project. Προφανώς είχε κάτι στο νου του. Ή ακόμα και αν είχε πράσινες μελισσούλες να τιτιβίζουν τραγουδάκια για το σύμπαν, επειδή ήταν high as a fucking kite, η δική μου μετάφραση είναι ότι χρησιμοποίησε το μοτίβο ‘Ποκαχόντας’ για να δείξει πως εμείς οι πολιτισμένοι, με savoir-vivre μεγαλωμένοι άνθρωποι είμαστε πια οι savages και πρέπει να υποταγούμε σε πολιτισμούς φυλών που ενώ θεωρούνται «κατώτερες» από τον δικό μας πολιτισμό, είναι απείρως πιο σωστές όσον αφορά την αντιμετώπιση των πόρων που έχουν στην διάθεση τους. Και αυτό αντιπροσωπεύουν οι Na’vi στην ταινία.
Δες τον κόσμο απ'όπου προέρχονται: δεν υπάρχει πράσινο εκεί. Έχουν σκοτώσει την μητέρα τους, και θέλουν να κάνουν το ίδιο εδώ.
-Jake Sully-
Τώρα, πέρα από το ιδεολογικό κομμάτι της ταινίας που θεώρησα ότι έπρεπε να αναλύσω γιατί αδικήθηκε αρκετά το Avatar ως αντιγραφή, έχουμε το κινηματογραφικό κομμάτι που για να πω την αλήθεια μου έκανε πολύ περισσότερη εντύπωση απ’ ότι οτιδήποτε άλλο. Τα πάντα ήταν όμορφα στην φωτογραφία της ταινίας. Σχεδόν σαν να είχες πάρει LSD και να τρίπαρες σε παράλληλα σύμπαντα. Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω, ήταν μια καλή ταινία, δεν άξιζε Oscar και γι’ αυτό δεν το πήρε, αλλά σίγουρα δεν αξίζει να περάσει απαρατήρητη. Δες το.
or Dances with Smurfs*
