or Dances with Smurfs*

To Avatar ήταν η πρώτη ταινία που είδα 3D και ομολογώ ότι γι’ αυτό το λόγο άξιζε ως ταινία. Από εκεί και πέρα, ε, δε ξετρελάθηκα κιόλας. Εκτός του ότι ήταν το ίδιο σενάριο που έχουμε δει ξανά και ξανά στο Χορεύοντας με τους Λύκους και στο Ποκαχόντας, έχουμε δει και τόοοοσες πολλές ταινίες που κάνουν νύξεις για το περιβάλλον και την καταστροφή του και το πώς έχουμε ξεχάσει τις ρίζες μας και λοιπά, που πλέον έχω βαρεθεί να τα βλέπω και να τα ακούω. Είναι σα να έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου και να σου λέει «το κάνεις λάθος, βλάκα, το κάνεις λάθος», χωρίς ποτέ να σου λέει «αυτό είναι το σωστό».