Οκ, ξεκαρδιστική ταινία. Δεν έχω πάρα πολλά να πω, απλά αυτό. Είναι μια ελαφρώς χυδαία, ελαφρώς ρομαντική, ελαφρώς συγκινητική, 100% αστεία ταινία με θέμα τον χωρισμό και το πώς τον αντιμετωπίζουμε. Ο καθένας μας έχει διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης, άλλοι κλαίμε για μέρες στο κρεβατάκι μας, άλλοι βγαίνουμε για ανελέητες κραιπάλες με τους φίλους μας μέχρι το μυαλό μας να γίνει πουρές και να μην θυμόμαστε τον μαλάκα/την πουτάνα που μας απάτησε/παράτησε/πρόδωσε/έβγαλε στο Internet γυμνές φωτογραφίες μας.
Ε, ο Peter (Jason Segel) ως μουσικός και ως αναγνωρισμένος, πλούσιος μουσικός αποφασίζει να φύγει μακριά από το μέρος που του θυμίζει την αγάπη του. Αλλά μερικές φορές το μακριά δε το σκέφτεσαι μόνο εσύ και καταλήγεις πιο κοντά απ’ όσο θα ήθελες, η ζωή είναι τέρμα ειρωνική και γουστάρει να σου παίζει παιχνίδια και λοιπά και τίποτα δε πάει όπως θα ‘θελες, όπως θα έπρεπε, ή όπως θα περίμενε κανείς.
Είναι μια ελαφριά, όπως ανέφερα και πιο πριν, ταινία με χιουμοριστικούς διαλόγους και κωμικοτραγικές καταστάσεις που κανένας μας δε θα ήθελε να βρεθεί, αλλά με κάποιο τρόπο, όλοι έχουμε βρεθεί έστω και μερικώς. Έχει ωραίο καστ με πρωταγωνίστριες την Kristen Bell και την Mila Kunis και σε αυνανιστικούς ρόλους τους Russell Brand, Jonah Hill και Paul Rudd.
Σαν ταινία, ξεφεύγει από το ενοχλητικό πρότυπο του Χόλυγουντ της αστείας χαζοκομεντί και είναι ιδιαίτερα ευχάριστη να την παρακολουθήσεις παρότι είναι δύο ώρες. Εντάξει, μην περιμένεις και καμιά ρεαλιστική αντιμετώπιση μιας και μιλάμε για κομεντί και σίγουρα έχει το στοιχείο της ποιητικής δικαιοσύνης που όλοι αγαπάμε (not), αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση θεώρησα ότι άξιζε, γέλασα πραγματικά πολύ και το όλο αίσθημα της προδοσίας, της μοναξιάς και της απελπισίας παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο που εύκολα ταυτίζεσαι. Watch it, love it, come back and comment on it.
Go see a psychiatrist