Το Basquiat είναι μια ταινία του 1996 βασισμένη (με τον συνήθη αόριστο τρόπο που αυτός ο όρος χρησιμοποιείται από το Hollywood) στη ζωή του Jean-Michel Basquiat, ενός καλλιτέχνη που ίσως διήνυσε την πορεία πεινασμένος αρτίστας-παγκόσμια φήμη-θάνατος από πρέζα πιο γρήγορα από οποιονδήποτε.
Street artist στη χρυσή περίοδο του graffiti στη Νέα Υόρκη των 80’s, βρήκε τεράστια απήχηση στο κοινό της εποχής λόγω του πριμιτίβ στυλ του το οποίο έμοιαζε να συνδυάζει επιρροές από το αστικό σκηνικό μέχρι την Αφρικανική παράδοση (ο ίδιος είχε καταγωγή από την Αϊτή).
Όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, το πού σταματάει η αμιγώς ‘καλλιτεχνική αξία’ και πού αρχίζει το media hype είναι δυσδιάκριτο, το μόνο σίγουρο είναι ότι στα 24 ο Basquiat είχε φτάσει να βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου, κάνοντας πολυδιαφημισμένες εκθέσεις σε όλο τον πλανήτη, έχοντας γκόμενα τη Madonna και κολλητό τον Andy Warhol.
Προφανώς δεν έχω μέτρο σύγκρισης την πραγματικότητα για να μπορώ να κρίνω πόσο ρεαλιστική είναι η συγκεκριμένη ταινία, αλλά η εντύπωση που μου δημιούργησε είναι ότι απεικόνισε άκρως πιστά την urban ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης των 80’s που έπλασε το στυλ του Basquiat. Η πολυπολιτισμικότητα, η βρωμιά και ο υπερ-καταναλωτισμός είναι όλα εκεί, συνθέτοντας διακριτικά το background.
Ο πρωταγωνιστής, Jeffrey Wright, καταπληκτικός στο ρόλο του απόκοσμου πρεζακίου / καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας και σε ρόλο έκπληξη ο David Bowie υποδυόμενος τον υπερεκτιμημένο έκφυλο Warhol, προστατευόμενος του οποίου υπήρξε ο Basquiat. Όσο για το υπόλοιπο καστ, μια παρέλαση ονομάτων: Dennis Hopper, Christopher Walken, Gary Oldman, ο πάντα γαμάτος Benicio Del Toro, Willem Dafoe σε μικρό ρόλο και στο ρόλο της γκόμενας του Basquiat η γυναίκα που έμελλε να ερωτευτώ/ούμε στο Meet Joe Black, Claire Forlani, η οποία κάνει το ντεμπούτο της.
Όταν μιλάω κανείς δεν με πιστεύει, αλλά όταν το γράφω, όλοι γνωρίζουν ότι είναι αλήθεια.
-Rene Ricard-
Ως κύρια themes της ταινίας ξεχωρίζουν η φήμη, το πόσο αυτή αλλοιώνει τα πάντα και η μοναξιά που τη συνοδεύει αλλά και η υποβόσκουσα ρατσιστική στάση της κοινής γνώμης απέναντι στον καλλιτέχνη. Μελανό σημείο ενδεχομένως το μέγεθος της ταινίας (κοντά στις δυο ώρες) καθώς και –για μένα τουλάχιστον- ότι έπαιξαν ελάχιστα με το theme των ναρκωτικών, θέλοντας προφανώς να κρατήσουν πιο clean την ταινία εστιάζοντας αλλού, με αποτέλεσμα όμως να μη θίξουν μια από τις -λογικά- μεγαλύτερες επιρροές του Basquiat.
Συνολικά πάντως αξίζει και μόνο για την τέχνη που περιέχει και για τη ματιά στη Νεοϋρκέζικη art society της εποχής. Ταινία που με το που τελειώνει σε ωθεί να γκουγκλάρεις πράγματα σημαίνει ότι σίγουρα είχε κάτι να σου πει.
