Πρόκειται για μια δραματική ταινία φαντασίας που συνδυάζει την βιολογία με τον έρωτα σε ένα περίπλοκο σενάριο όπου μια γενετική ανωμαλία προκαλεί τον πρωταγωνιστή της σειράς Henry DeTamble (Eric Bana) να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο. Ταξιδεύει μόνο μέσα στη διάρκεια της ζωής του, στο παρελθόν του αλλά και στο μέλλον του. Η ταινία κρύβει μέσα της ένα γλυκό ρομαντισμό του ανέφικτου έρωτα.
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα allusion σε σχέση εξ αποστάσεως, αλλά δε θέλω να σταθώ τόσο σε μια τέτοια κοινωνική «μετάφραση» της. Θέλω απλά να σταθώ στην αίσθηση που σου αφήνει.
Είναι ένα γλυκόπικρο συναίσθημα συγκρουόμενων καταστάσεων που μέσα από τον πρωταγωνιστή περνάνε και σε εσένα. Όποτε ταξιδεύει στο παρελθόν, όσο και αν προσπαθεί, δε πρόκειται να το αλλάξει ποτέ και το γνωρίζει. Όποτε ταξιδεύει στο μέλλον έρχεται σε επαφή με καταστάσεις που δε μπορεί να αντιμετωπίσει, να αναγνωρίσει ή να καταλάβει και άρα σίγουρα δε μπορεί να αλλάξει ή να επιχειρήσει να κατανοήσει για να αλλάξει το παρόν του. Πολλές φορές οι κόσμοι του παρελθόντος και του μέλλοντος του συμπίπτουν και η όλη έννοια του ταξιδιού στον χρόνο αποκτά ακόμα περισσότερες διαστάσεις.
Το ρομαντικό στην όλη υπόθεση βρίσκεται στην αντιμετώπιση της γυναικάς του (Rachel McAdams), που δε μπορεί να βασιστεί σε εκείνον, στην συνειδητοποίηση της τραγικότητας της κατάστασης που ζει, να βλέπει το παρελθόν και να μη μπορεί να το αλλάξει. στην αίσθηση του ανεκπλήρωτου, επειδή δε μπορεί ποτέ να ζήσει μια φυσιολογική και ολοκληρωμένη ζωή και τέλος, στην συντριβή της βεβαιότητας στην ισορροπία της ζωής του, μιας και τα ταξίδια δεν είναι εκούσια.
Η ταινία σε πηγαίνει ένα ταξίδι στη ζωή ενός καθημερινού ανθρώπου που ο μόνος τρόπος στον οποίο διαφέρει, είναι η έλλειψη σιγουριάς για την ζωή. Θα μπορούσα να σταθώ στο sci-fi κομμάτι της υπόθεσης και στο πόσο ανέφικτο είναι, αλλά δε θα το κάνω αφενός επειδή είμαι nerd και αφετέρου επειδή το να σπας τα φράγματα χώρου και χρόνου για να δείξεις την αβεβαιότητα των πραγμάτων που θεωρούμε δεδομένα και να αγγίζεις τα θέματα του έρωτα, της αγάπης, της ζωής και του θανάτου από μια άποψη που δεν έχει να κάνει με ξεμαλλιάσματα και δολοπλοκίες τρίτων, αλλά με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη είναι –αν όχι κάτι άλλο- ενδιαφέρον.
Ευτυχώς είναι αρκετά καλοδουλεμένο σενάριο και δεν έχει τρύπες από παντού. Άγγιξαν επιστημονική εξήγηση αν και σε καμία περίπτωση δεν ήταν λεπτομερής, ακριβής ή εφικτή. Απλά δεν το άφησαν να κρέμεται σαν ένας τεράστιος ελέφαντας σεναριακής ανεπάρκειας, το υποστήριξαν με κάποιο τρόπο και μάλιστα το χρησιμοποίησαν πολύ ωραία για να δέσουν την ομαλά αλλά μη γραμμικά εξελισσόμενη πλοκή. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι ιδιαίτερα καλές και συγκινητικές. Η δε Rachel McAdams εκτός από υπερ-γλυκιά, είναι και καταπληκτική στο ρόλο της ως γυναίκα του Henry.
Δεν θα άλλαζα ένα δευτερόλεπτο από τη ζωή μας μαζί
-Clare Abshire-
Πάνω απ’ όλα η ταινία προσφέρει ατμόσφαιρα. Και αυτό που είπα στο τέλος ήταν «να επιτέλους μια ταινία που με έκανε να ερωτευτώ το cinema ξανά από την αρχή». Μέσα σε όλα τα απορρίμματα αηδίας που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια, το The Time Traveler’s Wife είναι από τις καλές ταινίες. Δες το.
I love. I have loved. I will love.
