They love me for what I'm not... ...they hate me for what I am.

Μια ταινία που σου τραβάει το ενδιαφέρον μόνο που διαβάζεις τον τίτλο της. Την είδα χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται και ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από το να διαβάσω κανένα αρθράκι και μετά να την δω, γι’ αυτό σου προτείνω να την δεις και μετά έλα εδώ να το συζητήσουμε. Περιμένω…

Οκ, την είδες; Ωραία. Είναι based on a true story, bro. Σαν γυναίκα δεν έχω παρά την ελάχιστη ιδέα για ποδόσφαιρο και ότι συμβαίνει έξω από τον ΠΑΟΚ απλά δε με αφορά, αλλά η συγκεκριμένη θεωρώ πως είναι η αποθέωση των ποδοσφαιρικών ταινιών –επειδή πιάνει το ποδόσφαιρο από μια οπτική γωνία που προσωπικά δεν είχα ξαναδεί. Δεν έχει το ξυλίκι του Green Street αλλά έχει την βρωμιά του.

Μιλάμε για μια ταινία που ακολουθεί την πορεία του Brian H. Clough και του συνεργάτη του Peter Taylor από το διάστημα 1968 όπου ήταν managers της Derby County μέχρι το 1974 όπου χώρισαν οι δρόμοι τους. Το σημαντικό κομμάτι όμως, είναι ο Clough και η μανιώδης ανάγκη του να σκίσει τον Donald Revie (Colm Meaney) στο managing.

Θεωρώ ότι είναι μια πρωτότυπη ταινία ακριβώς επειδή εστιάζει στο ποδόσφαιρο ως επάγγελμα και ως επιχείρηση και όχι ως τρόπος έκφρασης του χουλιγκανισμού που μας δέρνει όλους μας. Έχουμε τον Mr Chairman, τον οποίο εύστοχα αποκαλεί ο Clough “Uncle Sam” ως την φιγούρα που έχει την τελευταία λέξη σε ότι αφορά τις αποφάσεις για την ομάδα, επειδή αυτός είναι τα χρήματα. Από κει και πέρα, έχουμε και κάποια δύναμη των fans των ομάδων που όμως δεν είναι και τόσο ισχυρή και τέλος, έχουμε τους ίδιους τους παίκτες και πως οι σχέσεις τους με τους managers μπορεί να επηρεάσουν τον τρόπο που παίζουν ή, πιο εύστοχα, πως μπορούν να διώξουν κάποιον που δε θέλουν μέσω του τρόπου που παίζουν.

Εν ολίγοις, όλες οι σχέσεις στον χώρο, είναι σχέσεις εξουσίας, αλλά δε μπορούμε και να αποκλείσουμε το στοιχείο της συντροφικότητας, μιας και έχουμε τον Don Revie να λατρεύεται από ομάδα και οπαδούς με θρησκευτική ευλάβεια. Η ταινία είναι μιάμιση ώρα αλλά μου φάνηκε πολύ παραπάνω, χωρίς όμως να με κουράζει. Οι αγγλικές προφορές, τα αγγλόμουτρα των ηθοποιών που είναι καταπληκτικά και τέλος οι τοποθεσίες και τα γήπεδα της εποχής (που θυμίζουν τωρινά δικά μας) φτιάχνουν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και όλη η ταινία έχει την δική της αισθητική, ένα μείγμα βρωμιάς γηπέδου και κυριλέ κουστουμάτου πουροπνίχτη. Επίσης, έχει και footage από κανονικούς αγώνες. Με έβαλε στο κλίμα τόσο πολύ που όταν τους ενθάρρυνε πριν το match, έπιασα τον εαυτό μου να πανηγυρίζει μαζί τους.

Τέλος, ένα σπέσιαλ σποτ έχει ο Ποντικοουράς σε ρόλο βοηθού manager (Timothy Spall) και ο Michael Sheen ως Brian Clough. Ο πρώτος για ευκατανόητους λόγους και ο δεύτερος επειδή well, τον είδες, ξέρεις. Όσο πιο ποδοσφαιρόφιλος είσαι τόσο πιο πολύ θα σου αρέσει, αλλά και ιδέα να μην έχει όπως εγώ, δε θα σε σταματήσει να το απολαύσεις. Και επειδή δεν την είδες ακόμα εν τέλει, by all means, watch it.