Πρόσφατα είδα αυτή την ταινία και μπορώ να πω ότι ενώ σε αρκετά σημεία ταυτίστηκα με την πρωταγωνίστρια, μου τα χάλασε πολύ προς το τέλος. Κάκιστη αρχή άρθρου με μικρό-spoiler, αλλά δε με νοιάζει. Νοιάζει μήπως εσένα; Anyway, συνεχίζω.

Η ταινία είναι σενάριο του Nick Hornby, που έγραψε το About A Boy και το High Fidelity και πρωταγωνιστές είναι η Carey Mulligan (Aubrey Hepburn in the making) και ο Peter Sarsgaard (διασταύρωση John Rhys Davis με Colin Firth) και στο ρόλο του πατέρα της μικρής έχουμε τον μικρό θεούλη Alfred Molina.

Σαν ταινία, βλέποντας την σήμερα, δε με ξετρέλανε. Αλλά αν την τοποθετήσεις και στην εποχή που διαδραματίζει, τότε ναι, αξίζει όχι μόνο να την δεις αλλά να γράψεις και άρθρο γι’ αυτήν (μη σου πω και να διαβάσεις άρθρο γι’ αυτήν).

Έτσι όπως το εξέλαβα εγώ, πρόκειται για μια ιστορία Λολίτας που όμως δεν επιχειρεί να παρασύρει κανέναν –απλά το μυαλό της και η δίψα για ζωή της, όπως αναφέρει και ο πρωταγωνιστής άλλωστε, είναι ακαταμάχητα για έναν bourgeois ανθρωπάκο που του αρέσει να το παίζει αριστοκράτης και σε συνδυασμό με το άβγαλτο και αθώο χαρακτήρα της, τον οδηγεί να θέλει να την κατακτήσει.

Δε θα πω περισσότερα για την πλοκή, το μόνο που θα πω είναι ότι άλλα περίμενα και άλλα είδα και μάλιστα, δεν ήταν καθόλου κακή έκπληξη. Αγγίζει πολλά θέματα της εποχής και το κυριότερο –για το οποίο δεν δίνεται και σαφής απάντηση- είναι: γιατί πρέπει να έχουμε εκπαίδευση; Συγκεκριμένα, γιατί οι γυναίκες πρέπει να έχουν εκπαίδευση, πέραν της βασικής; Γιατί να πηγαίνουμε στα Πανεπιστήμια και να τρώμε τα νιάτα μας κάνοντας ανιαρά πράγματα, διαβάζοντας ανιαρά κείμενα και γενικά, να ζούμε μη-ζώντας;

Αν οι άνθρωποι πεθαίνουν τη στιγμή της αποφοίτησης τους, τότε σίγουρα θα είναι τα πράγματα που κάνουμε εκ των προτέρων που μετράνε.

-Jenny-

Oh, I know! Είναι αυτό το μικρό πραγματάκι που λέμε: ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΆΤΟΜΟ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ. Δε διαβάζουμε μαλακίες για να περνάμε την ώρα μας μέχρι να πάει 7 και να πάμε σε κανένα τζαζόμπαρο να ακούσουμε μουσική ενώ μιλάμε σε σπαστά γαλλικά για την τέχνη και την μόδα και την ζωή ως τέχνη και μόδα.

Διαβάζουμε για να αποκτήσουμε νιονιό γιατί όταν έχεις νιονιό, μπορείς να αποκτήσεις τα πάντα. Δεν εξαρτάσαι από κανέναν γαμημένο μεσήλικα bastard με αγγλική προφορά για να σε ντύσει και να σε πάει στο Παρίσι. Δε διαβάζουμε για να γίνουμε καθηγήτριες και δεν παίρνουμε English Degree για να λέμε ότι κάτι κάναμε και μπορούμε πια να καλοπαντρευτούμε, αλλά για να ανοίξουμε το μυαλό μας. Στο πανεπιστήμιο πάμε δυστυχώς για να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας, αφού πιο πριν η μεθοδευμένη μας εκπαίδευση και παιδεία είναι τόσο περιορισμένη που δεν ξέρουμε που είναι ο αγκώνας και που ο πισινός μας.

Το ξέρω ότι αυτό το άρθρο είναι άκρως φεμινιστικό, αλλά η ταινία μου δίνει την πρώτη σπίθα για να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα με τις γυναίκες ως διακοσμητικά με διακοσμητική παιδεία και διακοσμητικές δουλειές. Οι καιροί, they are a-changing φίλε, μπορεί ένα πτυχίο ως χαρτί να μην έχει καμία ουσιαστική αξία και να μην είναι κανένας άσος σε κανένα μανίκι, αλλά η διαδικασία του να το αποκτήσεις –εάν έχεις εξαρχής την όρεξη να το κάνεις- σε αλλάζει, με την έννοια ότι σε κάνει άνθρωπο από παιδί. Σε κάνει άνθρωπο του εαυτού σου και αυτό δε μπορεί να το γράψει κανένα χαρτί, ούτε να το αγοράσει κανένας βιρτουόζος του art trafficking. Και μετά από αυτά, κλείνω. Δες την ταινία. Και φάε snaky smores.

PS: Το English Degree είναι πραγματικό Degree goddammit, να σε δω αν κατανοείς τι θέλει να πει ο Henry James όταν λέει “an unmitigated conglomeration of vulgarity and illiteracy”. Για σένα μιλάει ρε κεφτέ, ναι, για σένα.