This is the true voice of the gutter.

Το Basquiat είναι μια ταινία του 1996 βασισμένη (με τον συνήθη αόριστο τρόπο που αυτός ο όρος χρησιμοποιείται από το Hollywood) στη ζωή του Jean-Michel Basquiat, ενός καλλιτέχνη που ίσως διήνυσε την πορεία πεινασμένος αρτίστας-παγκόσμια φήμη-θάνατος από πρέζα πιο γρήγορα από οποιονδήποτε.

Street artist στη χρυσή περίοδο του graffiti στη Νέα Υόρκη των 80’s, βρήκε τεράστια απήχηση στο κοινό της εποχής λόγω του πριμιτίβ στυλ του το οποίο έμοιαζε να συνδυάζει επιρροές από το αστικό σκηνικό μέχρι την Αφρικανική παράδοση (ο ίδιος είχε καταγωγή από την Αϊτή).

Όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, το πού σταματάει η αμιγώς ‘καλλιτεχνική αξία’ και πού αρχίζει το media hype είναι δυσδιάκριτο, το μόνο σίγουρο είναι ότι στα 24 ο Basquiat είχε φτάσει να βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου, κάνοντας πολυδιαφημισμένες εκθέσεις σε όλο τον πλανήτη, έχοντας γκόμενα τη Madonna και κολλητό τον Andy Warhol.

I love. I have loved. I will love.

Πρόκειται για μια δραματική ταινία φαντασίας που συνδυάζει την βιολογία με τον έρωτα σε ένα περίπλοκο σενάριο όπου μια γενετική ανωμαλία προκαλεί τον πρωταγωνιστή της σειράς Henry DeTamble (Eric Bana) να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο. Ταξιδεύει μόνο μέσα στη διάρκεια της ζωής του, στο παρελθόν του αλλά και στο μέλλον του. Η ταινία κρύβει μέσα της ένα γλυκό ρομαντισμό του ανέφικτου έρωτα.

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα allusion σε σχέση εξ αποστάσεως, αλλά δε θέλω να σταθώ τόσο σε μια τέτοια κοινωνική «μετάφραση» της. Θέλω απλά να σταθώ στην αίσθηση που σου αφήνει.