Ξέρω, ξέρω, άαααλλη μια Αμερικάνικη σειρά σχετικά με κολεγιόπαιδα που περιπλέκουν τις ζωές τους και παίρνουν υποτροφίες ποδοσφαίρου και την όμορφη του σχολείου στο τέλος. Όχι.
Πρόκειται για μια πολύ δημιουργική, πολύ έξυπνη και αριστουργηματικά αστεία σειρά που ασχολείται με ένα θέμα που είτε παραμελείται σαν να μην υπάρχει στην Αμερικανική κινηματογραφία, είτε όταν θίγεται, γίνεται με δραματικό τρόπο σε παρακμιακές περιοχές, όπου υπάρχουν ναρκωτικά, γκέτο και ανεστραμμένος ρατσισμός yaw (δε μιλάω για το Save the Last Dance).
Αναφέρομαι στην απτότατη πραγματικότητα του «community college» που θα μεταφέρω στα ελληνικά δεδομένα ως «ανοιχτό Πανεπιστήμιο» (ξες μωρέ, αυτό που κοροϊδεύουμε επειδή είμαστε ακαδημαϊκές ντίβες, αλλά ωφελεί πολύ κόσμο μιας και δίνει την ευκαιρία στον καθένα να πάρει πτυχίο σε κάτι που τον ενδιαφέρει χωρίς κανένα κοινωνικό, ηλικιακό, οικονομικό περιορισμό). Με αυτό ασχολείται λοιπόν το Community και μπορώ να πω ότι το κάνει πολύ καλά, με ευρηματικό τρόπο και φοβερούς χαρακτήρες που είναι υπερ-αστείοι αλλά κυρίως, πολύ καλά σκιαγραφημένοι.
Η πλοκή πάει κάπως έτσι: Ο Jeff (Joel McHale), εκτός από γοητευτικός, χαριτωμένος και όμορφος (αυτά πρόσεχα για τα πρώτα 10 επεισόδια), είναι και ιδιαίτερα έξυπνος. Είναι ο cool τυπάς που πιθανότατα ήταν και ο δημοφιλής του σχολείου που όλοι ήθελαν να του μοιάσουν με την όμορφη κοπέλα (κάτι σαν τον Don Draper των 90s). Ε, ο παιδαράς μεγάλωσε και έγινε δικηγόρος αλλά λόγω κάποιου, αχεμ, κωλύματος με το πτυχίο του, πρέπει να περάσει τέσσερα χρόνια σε ένα Αμερικανικό πανεπιστήμιο και να πάρει κανονικό πτυχίο, αλλιώς μπορεί να αποχαιρετήσει την δικηγορική του ζωή. Οπότε πάει στο community college ως την φτηνή και ευκολότερη επιλογή. Και την πρώτη μέρα, κάνει το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, δημιουργεί ένα ψεύτικο γκρουπ μαθήσεως Ισπανικών για να την πέσει σε μια ξανθούλα που έκοψε στην καφετέρια.
Οι χαρακτήρες που έρχονται στο γκρουπ και ανά τα επεισόδια δένουν μεταξύ τους σαν μια παρέα είναι πραγματικά τόσο καλοδουλεμένοι. Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία σε εθνικότητες, καθώς και σε κοινωνικά και οικονομικά υπόβαθρα που ταιριάζει και με την αμερικανική κοινωνία ως πολυπολιτισμική. Το πιο ωραίο όμως, είναι ότι οι χαρακτήρες είναι πραγματικά καλοδουλεμένοι, σαν πίνακας του Pollock –φαίνονται τυχαίοι και όμως είναι αριστουργηματικά καλομελετημένοι, όχι απαραίτητα με βάθος και σοβαρότητα που ούτως ή άλλως δεν είναι και τα κύρια χαρακτηριστικά ενός ατόμου σήμερα, αλλά με το να είναι συνεπείς στην ασυνέπεια και στα ελαττώματα τους.
Επίσης, χιλιάδες kudos για την αποφυγή οποιουδήποτε cliché στο χτίσιμο των χαρακτήρων, των καταστάσεων και των σχέσεων που δημιουργούνται μεταξύ τους. Ακόμα και όταν χρησιμοποιούνται πλοκές που είναι γνωστές, πχ τουρτοπόλεμος, δεν βρωμάει σκηνοθετικός και σεναριακός βάλτος μη-δημιουργικότητας. Είναι μια πολύ ευχάριστη, ρεαλιστική και πνευματώδη σειρά που αντιπροσωπεύει μια ποικιλόμορφη και ξεκαρδιστική κοινωνία από απορριπτέους που όμως δεν είναι ούτε περιθωριοποιημένοι, ούτε άχρηστοι.
Και αυτό είναι που μου άρεσε περισσότερο στο Community, πρόκειται για μια σειρά που δίνει μια αισιόδοξη χροιά στα σημερινά τεκταινόμενα και επίσης, δείχνει πως ακόμα και αν δεν πας σε φανταχτερό κολέγιο με όνομα κάποιου πλούσιου τυπά δεν σημαίνει πως δεν έχεις καμία ευκαιρία. Και το πιο σημαντικό, δείχνει ανθρώπους από κάθε κοινωνική κάστα να επιλέγουν το πανεπιστήμιο αυτό γιατί ξέρουν ότι αξίζει να πας και να μάθεις και να πάρεις ένα πτυχίο ακόμα και αν δε το χρειάζεσαι ή δεν θα το χρησιμοποιήσεις ποτέ.
Έχεις την Annie, 18χρονη άβγαλτη που ήταν φύτουκλας στο λύκειο αλλά τα ηρεμιστικά που έπαιρνε για τις εξετάσεις την οδήγησαν σε κλινική αποτοξίνωσης και άρα σε μηδενική ευκαιρία να την δεχτούν σε κάποιο άλλο πανεπιστήμιο (Alison Brie, η Trudy του Mad Men). Επίσης έχεις την Britta, 28χρονη «Indie» τύπισσα που είναι χορτοφάγος, χειραφετημένη από τους άντρες και τα κλασικά γυναικεία πρότυπα και μισεί τα ψέματα, αλλά παρόλα αυτά ζει στην καρακοσμάρα της και δεν είναι ειλικρινής με τον εαυτό της (Gillian Jacobs δεν την είχα ξαναδεί αλλά είναι υπερ-γλυκιά). Έπειτα έχεις την 30-κάτι, Αφρό-αμερικάνα χωρισμένη, χριστιανή Shirley με τα δύο παιδιά που αποφασίζει να πάρει επιτέλους το πτυχίο της αφότου την άφησε ο άντρας της (Yvette Nicole Brown έχει την τέλεια φωνή για τον ρόλο).
Και έπειτα έχεις τους τρεις άντρες της σειράς (εκτός του Jeff που προανέφερα), που αποτελούνται από τον τουλάχιστον μεσήλικα Pierce, επιχειρηματικό μυαλό που τα κατάφερς ως γνήσιος Αμερικανός χωρίς πτυχία και βλακείες και έγινε πλούσιος από τη μια στιγμή στην άλλη απλά τώρα θέλει το πτυχίο έτσι για την φάση (legen-Chevy Chase-dary). Τον Danny Pudi στον πιο φοβερό και ενδιαφέροντα χαρακτήρα της σειράς, τον Ινδό Abed, έναν αλλόκοτο τυπά που παρά την έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων, κρύβει μέσα του μια ιδιοφυΐα. Και τέλος, έχεις τον νεαρό Troy, ένας «jock» που ήταν άσος στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο και λόγω τραυματισμού δε κατάφερε να πάρει την υποτροφία για κάποιο άλλο πανεπιστήμιο (Donald Glover).
Επιπρόσθετα, δε μπορώ να μην αναφέρω τα ατού όπως είναι εμφανίσεις διαφόρων ηθοποιών και κωμικών, τύπου John Oliver, Jack Black, Owen Wilson, Tony Hale (o Buster από το Arrested Development), καθώς και το γεγονός ότι έχει χτίσει το δικό του στυλ με συγκεκριμένα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα από επεισόδιο σε επεισόδιο, όπως για παράδειγμα το μικρό σκετς με τους Troy και Abed σε αυνανο-ιστορίες.
Γενικά, είναι μια σειρά που δημιουργεί ατμόσφαιρα. Δεν είναι sitcom, δεν είναι δράμα και σίγουρα δεν είναι φαρσοκωμωδία. Είναι μια έξυπνη, αστεία και ρεαλιστική σειρά σχετικά με την ζωή σε πανεπιστημιακά εδάφη χωρίς την γκλαμουριά του Χόλιγουντ και χωρίς την σπαστική, επιτηδευμένη ατμόσφαιρα ενός γκέτο (που ούτως ή άλλως ποιον πας να κοροϊδέψεις ρε κεφτέ, αφού δεν πρόκειται ποτέ να γίνει εμφανής στην οθόνη η βίαιη αλήθεια, δεν έχει νούμερα η υπόθεση). Δες το οπωσδήποτε, αξίζει. Επίσης, αν όλα αυτά που έγραψα δεν σου είναι αρκετά, έχει 8.7 στο IMDB και 8.1 user rating στο Metacritic. Δεςτο.
Ξέρω, ξέρω, άαααλλη μια Αμερικάνικη σειρά σχετικά με κολεγιόπαιδα που περιπλέκουν τις ζωές τους και παίρνουν υποτροφίες ποδοσφαίρου και την όμορφη του σχολείου στο τέλος. Όχι. Πρόκειται για μια πολύ δημιουργική, πολύ έξυπνη και αριστουργηματικά αστεία σειρά που ασχολείται με ένα θέμα που είτε παραμελείται σαν να μην υπάρχει στην Αμερικανική κινηματογραφία, είτε όταν θίγεται, γίνεται με δραματικό τρόπο σε παρακμιακές περιοχές, όπου υπάρχουν ναρκωτικά, γκέτο και ανεστραμμένος ρατσισμός yaw (δε μιλάω για το SavetheLastDance).
Αναφέρομαι στην απτότατη πραγματικότητα του «communitycollege» που θα μεταφέρω στα ελληνικά δεδομένα ως «ανοιχτό Πανεπιστήμιο» (ξες μωρέ, αυτό που κοροϊδεύουμε επειδή είμαστε ακαδημαϊκές ντίβες, αλλά ωφελεί πολύ κόσμο μιας και δίνει την ευκαιρία στον καθένα να πάρει πτυχίο σε κάτι που τον ενδιαφέρει χωρίς κανένα κοινωνικό, ηλικιακό, οικονομικό περιορισμό). Με αυτό ασχολείται λοιπόν το Communityκαι μπορώ να πω ότι το κάνει πολύ καλά, με ευρηματικό τρόπο και φοβερούς χαρακτήρες που είναι υπερ-αστείοι αλλά κυρίως, πολύ καλά σκιαγραφημένοι.
Η πλοκή πάει κάπως έτσι: Ο Jeff (JoelMcHale), εκτός από γοητευτικός, χαριτωμένος και όμορφος (αυτά πρόσεχα για τα πρώτα 10 επεισόδια), είναι και ιδιαίτερα έξυπνος. Είναι ο coolτυπάς που πιθανότατα ήταν και ο δημοφιλής του σχολείου που όλοι ήθελαν να του μοιάσουν με την όμορφη κοπέλα (κάτι σαν τον DonDraperτων 90s). Ε, ο παιδαράς μεγάλωσε και έγινε δικηγόρος αλλά λόγω κάποιου, αχεμ, κωλύματος με το πτυχίο του, πρέπει να περάσει τέσσερα χρόνια σε ένα Αμερικανικό πανεπιστήμιο και να πάρει κανονικό πτυχίο, αλλιώς μπορεί να αποχαιρετήσει την δικηγορική του ζωή. Οπότε πάει στο communitycollegeως την φτηνή και ευκολότερη επιλογή. Και την πρώτη μέρα, κάνει το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, δημιουργεί ένα ψεύτικο γκρουπ μαθήσεως Ισπανικών για να την πέσει σε μια ξανθούλα που έκοψε στην καφετέρια.
Οι χαρακτήρες που έρχονται στο γκρουπ και ανά τα επεισόδια δένουν μεταξύ τους σαν μια παρέα είναι πραγματικά τόσο καλοδουλεμένοι. Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία σε εθνικότητες, καθώς και σε κοινωνικά και οικονομικά υπόβαθρα που ταιριάζει και με την αμερικανική κοινωνία ως πολυπολιτισμική. Το πιο ωραίο όμως, είναι ότι οι χαρακτήρες είναι πραγματικά καλοδουλεμένοι, σαν πίνακας του Pollock–φαίνονται τυχαίοι και όμως είναι αριστουργηματικά καλομελετημένοι, όχι απαραίτητα με βάθος και σοβαρότητα που ούτως ή άλλως δεν είναι και τα κύρια χαρακτηριστικά ενός ατόμου σήμερα, αλλά με το να είναι συνεπείς στην ασυνέπεια και στα ελαττώματα τους.
Επίσης, χιλιάδες kudosγια την αποφυγή οποιουδήποτε cliché στο χτίσιμο των χαρακτήρων, των καταστάσεων και των σχέσεων που δημιουργούνται μεταξύ τους. Ακόμα και όταν χρησιμοποιούνται πλοκές που είναι γνωστές, πχ τουρτοπόλεμος, δεν βρωμάει σκηνοθετικός και σεναριακός βάλτος μη-δημιουργικότητας. Είναι μια πολύ ευχάριστη, ρεαλιστική και πνευματώδη σειρά που αντιπροσωπεύει μια ποικιλόμορφη και ξεκαρδιστική κοινωνία από απορριπτέους που όμως δεν είναι ούτε περιθωριοποιημένοι, ούτε άχρηστοι.
Και αυτό είναι που μου άρεσε περισσότερο στο Community, πρόκειται για μια σειρά που δίνει μια αισιόδοξη χροιά στα σημερινά τεκταινόμενα και επίσης, δείχνει πως ακόμα και αν δεν πας σε φανταχτερό κολέγιο με όνομα κάποιου πλούσιου τυπά δεν σημαίνει πως δεν έχεις καμία ευκαιρία. Και το πιο σημαντικό, δείχνει ανθρώπους από κάθε κοινωνική κάστα να επιλέγουν το πανεπιστήμιο αυτό γιατί ξέρουν ότι αξίζει να πας και να μάθεις και να πάρεις ένα πτυχίο ακόμα και αν δε το χρειάζεσαι ή δεν θα το χρησιμοποιήσεις ποτέ.
Έχεις την Annie, 18χρονη άβγαλτη που ήταν φύτουκλας στο λύκειο αλλά τα ηρεμιστικά που έπαιρνε για τις εξετάσεις την οδήγησαν σε κλινική αποτοξίνωσης και άρα σε μηδενική ευκαιρία να την δεχτούν σε κάποιο άλλο πανεπιστήμιο (AlisonBrie, η Trudyτου MadMen). Επίσης έχεις την Britta, 28χρονη «Indie» τύπισσα που είναι χορτοφάγος, χειραφετημένη από τους άντρες και τα κλασικά γυναικεία πρότυπα και μισεί τα ψέματα, αλλά παρόλα αυτά ζει στην καρακοσμάρα της και δεν είναι ειλικρινής με τον εαυτό της (GillianJacobsδεν την είχα ξαναδεί αλλά είναι υπερ-γλυκιά). Έπειτα έχεις την 30-κάτι, Αφρό-αμερικάνα χωρισμένη, χριστιανή Shirley με τα δύο παιδιά που αποφασίζει να πάρει επιτέλους το πτυχίο της αφότου την άφησε ο άντρας της (YvetteNicoleBrownέχει την τέλεια φωνή για τον ρόλο).
Και έπειτα έχεις τους τρεις άντρες της σειράς (εκτός του Jeffπου προανέφερα), που αποτελούνται από τον τουλάχιστον μεσήλικα Pierce, επιχειρηματικό μυαλό που τα κατάφερς ως γνήσιος Αμερικανός χωρίς πτυχία και βλακείες και έγινε πλούσιος από τη μια στιγμή στην άλλη απλά τώρα θέλει το πτυχίο έτσι για την φάση (legen-ChevyChase-dary). Τον DannyPudiστον πιο φοβερό και ενδιαφέροντα χαρακτήρα της σειράς, τον Ινδό Abed, έναν αλλόκοτο τυπά που παρά την έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων, κρύβει μέσα του μια ιδιοφυΐα. Και τέλος, έχεις τον νεαρό Troy, ένας «jock» που ήταν άσος στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο και λόγω τραυματισμού δε κατάφερε να πάρει την υποτροφία για κάποιο άλλο πανεπιστήμιο (DonaldGlover).
Επιπρόσθετα, δε μπορώ να μην αναφέρω τα ατού όπως είναι εμφανίσεις διαφόρων ηθοποιών και κωμικών, τύπου JohnOliver, JackBlack, OwenWilson, TonyHale (oBusterαπό το ArrestedDevelopment), καθώς και το γεγονός ότι έχει χτίσει το δικό του στυλ με συγκεκριμένα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα από επεισόδιο σε επεισόδιο, όπως για παράδειγμα το μικρό σκετς με τους Troyκαι Abedσε αυνανο-ιστορίες.
Γενικά, είναι μια σειρά που δημιουργεί ατμόσφαιρα. Δεν είναι sitcom, δεν είναι δράμα και σίγουρα δεν είναι φαρσοκωμωδία. Είναι μια έξυπνη, αστεία και ρεαλιστική σειρά σχετικά με την ζωή σε πανεπιστημιακά εδάφη χωρίς την γκλαμουριά του Χόλιγουντ και χωρίς την σπαστική, επιτηδευμένη ατμόσφαιρα ενός γκέτο (που ούτως ή άλλως ποιον πας να κοροϊδέψεις ρε κεφτέ, αφού δεν πρόκειται ποτέ να γίνει εμφανής στην οθόνη η βίαιη αλήθεια, δεν έχει νούμερα η υπόθεση). Δες το οπωσδήποτε, αξίζει. Επίσης, αν όλα αυτά που έγραψα δεν σου είναι αρκετά, έχει 8.7 στο IMDB και 8.1 userratingστο Metacritic. Δεςτο.
College can be hilarious
