Το How I Met Your Mother έχει κατηγορηθεί ότι είναι μη ρεαλιστικό στην παρουσίαση ενός εργένη στην Νέα Υόρκη που ψάχνει για τον έρωτα της ζωής του. Απ’ ότι φαίνεται, δε το θεώρησαν ρεαλιστικό ως το πώς συμπεριφέρεται ο πρωταγωνιστής Ted στις κοπέλες, το πώς γκρινιάζει σαν μικρή bitch και γενικότερα το πώς παρουσιάζεται και η παρέα του ως μια παρέα που αγαπάει την διασκέδαση, είναι πάντα χαρούμενη και μπλέκεται σε μια ωραία ‘περιπέτεια’.
Ομολογουμένως, δεν είναι αυτό που λέμε ρεαλισμός αλλά προσφέρει μια ωραία εικόνα στους σχεδόν 30ηδες Νεοϋορκέζους με χιούμορ, ρομαντισμό και ένα γενικότερο αισιόδοξο κλίμα. Επειδή δε χρειάζεται να είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι δε θα βρούμε ποτέ κανέναν ή ότι ως single 30αρηδες δε θα είμαστε ποτέ χαρούμενοι.
Το ωραίο είναι ότι η ιστορία περιστρέφεται γύρω από άντρα πρωταγωνιστή. Διότι εάν πχ ζητούσα να γίνει ένα How I Met Your Father, πιθανότατα θα μου έδειχνες με το δάχτυλο μια εικόνα του Sex and the City. Και πιθανότατα δε θα είχες άδικο, αλλά εμένα μου αρέσει αυτή η πλευρά που βγάζει η σειρά. Κατά κύριο λόγο, διηγείται την ζωή μιας παρέας χωρίς να γίνεται βαρετή, επειδή ακριβώς δεν εστιάζει σε ένα άτομο όλη την ώρα. Δεν αποφεύγει πάντα τα clichés αλλά ακόμα και τότε δεν σε απογοητεύει. Οκ, στην φετινή season είχαν μέχρι και κομμάτια σε στυλ musical αλλά γενικά, μπορείς να διασκεδάσεις μαζί της, να γελάσεις με τους χαρακτήρες (ακόμα και ο γυναικάς Barney είναι αξιολάτρευτος) και σε μερικά σημεία να κάνεις και relate μαζί τους.
Ένα ατού της σειράς είναι ότι έχει εμφανίσεις από γνωστούς ηθοποιούς σε μικρούς, κωμικούς ρόλους από διάφορους celebrities, όπως η Britney Spears, ο Enrique Iglesias και πολύ πρόσφατα η Jennifer Lopez. Το πιο ωραίο είναι ότι οι πρωταγωνιστές δεν είναι σταρς υπερπαραγωγής. Η πιο γνωστή είναι μάλλον η Lily (Alyson Hannigan), από τον ρόλο της στις ταινίες American Pie. Πρόσφατα θα έχεις σίγουρα πετύχει και τον Marshall (Jason Segel) σε ταινίες τύπου Forgetting Sarah Marshall και I Love You, Man. Ο Barney (Neil Patrick Harris) δεν είναι τόσο γνωστός στο ελληνικό κοινό αλλά έχει παίξει σε πολλές ταινίες και σειρές με πιο γνωστό πιθανόν το Sesame Street. Τον Ted και την Robin δε τους ήξερα, ούτε τους είχα ακούσει, αλλά να σου πω και κάτι, καλύτερα.
Η εικόνα που δίνουν ως σύνολο είναι φιλική και θυμίζει Friends (άλλωστε έχουν κατηγορηθεί και γι’ αυτό) και σε γενικό πλαίσιο είναι ευχάριστη ατμόσφαιρα που υπενθυμίζει αξίες που είχαμε στα 15 τύπου “bros before hoes”. Επίσης, έχει το αξεπέραστο και μοναδικό Bro Code που προσωπικά το βρήκα ξεκαρδιστικά καλό. Ξέρεις, επειδή είναι αλήθεια.
It's gonna be legend-... wait for it... and I hope you're not lactose intolerant because the second half of that word is DAIRY!
-Barney-
Balls out, η σειρά έχει πέσει κάπως φέτος, αλλά για να είμαστε δίκαιοι, όλες έχουν πέσει λίγο φέτος. Η συνολική της αίσθηση όμως είναι απολαυστική, σχεδόν εθιστική (είδα 3 seasons σε 3 μέρες) και σε κάθε επεισόδιο έχει ένα συνδυασμό χιούμορ με ρομαντισμό και ελάχιστα διδακτικό ύφος. Μπορεί να μιλάει για τον μέσο Νεοϋορκέζο στα 30 του, αλλά δεν απευθύνεται μόνο σε αυτόν.
Το ίδιο αποδοτικά μπορεί να μιλήσει και σε εσένα, επειδή τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται όπως πχ η αγάπη, ο έρωτας, η επαγγελματική επιτυχία και η προσωπική ευτυχία, είναι καθολικά. Αυτά τα θέματα όμως, δεν είναι ούτε βαριά και ασήκωτα σαν κουλτουριάρικη ταινία του Bunuel, ούτε παρουσιάζονται ουτοπικά και ονειρικά.
Με τον ίδιο τρόπο που εσύ θέλεις να γίνεις αυτοδημιούργητος αρτίστας και να βγάζεις το ψωμί σου παίζοντας σαξόφωνο σε τζαζάδικο στου Ψυρρή ενώ η κοπέλα σου που είναι ο έρωτας της ζωής σου και το βλέπεις στα μάτια της σε χειροκροτεί από την πρώτη σειρά του κοινού, αλλά στην πραγματικότητα δουλεύεις σε ένα Everest στο κέντρο και δε ξέρεις αν το γκομενάκι με το οποίο βγήκες εχθές θα απαντήσει στο μήνυμά σου σήμερα, έτσι και ο Ted, μόνο ξες, όχι τόσο μίζερα. Άντε τώρα με το καλό να το δεις.
It's legen-wait for it
