Thou shall not crave thy neighbor

Για εσένα τον φανατικό οπαδό της σειράς που έκανε το σεξ, το αίμα και τα γυμνά στήθη απαραίτητα χαρακτηριστικά της σωστής καλωδιακής τηλεόρασης, έχω γράψει μια νεκροψία της τρίτης σεζόν. Φοβήθηκα τόσο πολύ στην αρχή ότι θα με απογοητεύσει πλήρως αυτή η σεζόν, μιας και οι διάλογοι είχαν αγγίξει επίπεδο αηδίας σε σαχλαμάρα και η ηθοποιία δεν ήταν και η καλύτερη. Επίσης, είχε μειωθεί η κατανάλωση αίματος και το σεξ. Όπως καταλαβαίνεις, τα επίπεδα ανησυχίας μου είχαν χτυπήσει κόκκινο.

Παρόλα αυτά, έπρεπε να έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στους παραγωγούς μιας και δε μπορώ να πιστέψω πόσο καλή έγινε για άλλη μια φορά από την μέση και μετά! Αυτό το άρθρο αποφάσισα να το γράψω ενώ βλέπω την σειρά. Οπότε θα έχει μια ολοκληρωμένη –αλλά ιδιαίτερα μπερδεμένη – οπτική γωνία.

Καταρχήν, δε ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου, αλλά το ποσοστό του gay sex που έδειξε φέτος με ικανοποίησε πλήρως. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πως επιτέλους μια σειρά δείχνει την σεξουαλικότητα των ανθρώπων από όλες τις μεριές. Gay, straight, bi, βαμπ, βαμπ-άνθρωπος, άνθρωπος-shifter, βαμπ-shifter, τα πάντα όλα. Είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό, ακριβώς επειδή δεν δίνει μόνο μια οπτική γωνία αλλά μάλλον, όλη την εικόνα. Και φέτος, όλοι οι χαρακτήρες έγιναν πάρα πολύ ενδιαφέρουσες φιγούρες. Με αποκορύφωμα τον Franklin –το άτομο δεν υπήρχε- να είναι ο πιο ψυχοπαθής βρικόλακας στην ιστορίας του κινηματογράφου. Ακόμα και ο Jason που συνήθως είμαι με την παλάμη στο μέτωπο σε κάθε σκηνή του, έγινε επιτέλους καλός χαρακτήρας.

Επιτέλους έφυγε η Lorena (είχα μια σχέση αγάπης με την ηθοποιό και μίσους με τον χαρακτήρα που έπαιζε), αλλά αυτός που δεν ήθελα να φύγει τόσο γρήγορα ήταν ο Talbot. Καταπληκτικός χαρακτήρας και πάρα πολύ καλός ο ηθοποιός που τον έπαιξε. Όταν τον άκουσα να βρίζει στα Ελληνικά γέλασα τόσο πολύ. Ήταν μια πολύ καλή φιγούρα και κρίμα που τον σκότωσαν τόσο νωρίς. Η οργή του Russell που ακολούθησε ήταν πολύ συγκινητική κατά την γνώμη μου. Γενικά αυτή η season άγγιξε τόσο πολύ το «αντισυμβατικό» στο θέμα του σεξ και του έρωτα, και κυρίως τόσο βαθιά, που με κράτησε (ακόμα και στα πρώτα επεισόδια που τα βρήκα με το ζόρι μέτρια) στο να συνεχίσω να βλέπω.

Και αυτό με φέρνει σε ένα άλλο θεματάκι. Πρόσφατα άκουσα άτομα να κράζουν το True Blood ως μια άλλη εκδοχή του Twilight και άλλα τέτοια παράλογα. Ναι, όχι. Καμία απολύτως σχέση. Όπως θα δεις στο άρθρο μου για την σειρά, δεν έχει καμία σχέση με στραφταλιζέ emo παιδάκια που πάνε λύκειο και σε κοιτάνε θυμωμένα από 30 διαφορετικές κινηματογραφικές γωνίες. Σε πλήρη αντίθεση με το Twilight, αυτή η season απέδειξε ότι οι βρικόλακες μπορούν να είναι gay και sexy μαζί. Επίσης, οι άνθρωποι το ίδιο. Επίσης, απλά παραδέξου ότι το True Blood είναι η καλύτερη σειρά σε καλωδιακή μαζί με το Mad Men για να τελειώνουμε.

Μιλάμε για ένα κόσμο που εκμεταλλεύεται τα υπερφυσικά όντα στο έπακρο, δημιουργώντας τους δικούς του κανόνες χωρίς να σοδομίζει την παράδοση. Μια τέτοια σειρά, κατά την γνώμη μου, άργησε πολύ να βγει. Και αν μη τι άλλο, είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, με την έννοια ότι όλοι το παίζουμε πουριτανοί και μη μου άπτου, χριστιανοί και γω δε ξέρω τι, και από την άλλη μεριά, σκοτώνουμε, βιάζουμε, κάνουμε διπλή ζωή, μιλάμε πίσω από τις πλάτες άλλων και το παραμύθι συνεχίζεται. Κάπου εδώ πρέπει να δώσω συγχαρητήρια στον τυπά που σκέφτηκε ότι το V είναι το LSD στον κόσμο του Bon Temps, απλά με υπερφυσικές σεξουαλικές ορμές. Η καλύτερη ιδέα του κόσμου και όχι, δεν αστειεύομαι. Ήταν από τα πιο ωραία σημεία στην πλοκή.

Το θέμα με το True Blood είναι πως ανέβηκε σε ποιότητα τόσο πολύ ώσπου στο τελευταίο επεισόδιο απλά δε γινόταν να μην απογοητευτείς. Το φινάλε του μου φάνηκε ανιαρό, αναμενόμενο και αρκετά εύκολο ώστε να μην αρχίσω να μετράω τις μέρες μέχρι τον επόμενο Ιούνη από τώρα. Σίγουρα η στεναχώρια μου που χώρισαν ο Beeehl και η Sookeh είναι ανυπολόγιστη (είμαι Team Bill, fuck Eric), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έμεινα με το στόμα ανοιχτό όπως στην δεύτερη season. Και τέλος, ποιος νοιάζεται για την Crystal; Η για τον Tommy; Ή για τους hillbilly εμπόρους ναρκωτικών και τις οικογένειές τους; Εγώ θέλω δράμα, βία και σεξ και αυτοί μου προσφέρουν κοινωνικά μηνύματα, παραλληλισμούς με το σήμερα και μη πραγματοποιήσιμη αγάπη. Κλαίμε.

Πάντως, σε σούμα, μου άρεσε η season. Απλά ήταν εξαρχής πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθει στις υψηλές προδιαγραφές που έθεσε η δεύτερη season. Πώς να το κάνουμε, το είπε και ο Baudrillard: Μετά το όργιο, τι;