Το Lie to Me είναι μια νέα σειρά που μετράει δύο season και αξίζει να τη δεις μόνο και μόνο για να απολαύσεις τα μουτράκια του Τιμ Ροθ να λένε «Aw-‘ight, luv?». Παρόλα αυτά, έχει και άλλα ωραία ατού τα οποία θα σε κρατήσουν και τα επόμενα 39 λεπτά του επεισοδίου που ο Τιμ Ροθ δεν λέει «Aw-‘ight, luv?». Πρόκειται για μια σειρά που ασχολείται με την υψηλή τέχνη της ερμηνείας της γλώσσας του σώματος.
Και δε το λέω παρά μόνο 50% ειρωνικά. Γιατί ο Τιμ καταφέρνει πραγματικά να σε πείσει ότι αυτό που κάνει είναι πραγματικά χάρισμα. Ο χαρακτήρας του, Δόκτορας Cal Lightman, είναι ένας Άγγλος μορφούλα, που μπορεί να ξεχωρίσει ένα ψέμα από χιλιόμετρα, στον τρόπο που κινείσαι, που κοιτάς, που μιλάς, που αναπνέεις. Έχει μάλιστα εφεύρει και δικιά του μέθοδο ανίχνευσης ψεμάτων. Εκτός από το ότι σου δείχνει και δυο τρόπους να δεις αν η/ο γκόμενα/γκόμενος σου σε απατάει, έχει και ένα άλλο ατού.
Πριν μιλήσω όμως για το ατού, θα πρέπει να αναφερθώ σε μια μικρή λίστα από σειρές που δε ξέρω πως αλλιώς να ονομάσω παρά σειρές «Sherlock Holmes». Φυσικά, πρώτη και καλύτερη σειρά έχουμε το House που αν αμφιβάλλεις ότι πρόκειται για ιδιοφυή σειρά προφανώς κάτι δε πάει καλά με σένα. Νομίζω πως πήρε την φόρμουλα του Χολμ-ιακού στοιχείου και την τελειοποίησε στην σκιαγράφηση ενός ανθρώπου που η ιδιοφυία του, δεν τον κάνει τέλειο, αλλά αντίθετα τον οδηγεί στο να κάνει αναλόγου μεγέθους λάθη.
Από κει και πέρα, έχουμε διάφορες σειρές που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, όπως είναι τα: CSI, Bones, NCIS, Numbers, Medium, Castle, Psych και φυσικά το Mentalist. Η καθεμιά από αυτές τις σειρές έχει πάρει μια ιδιότητα, την έχει ανάγει σε επιστήμη/ιδιαίτερη τέχνη/ταλέντο/όπως θες πες το και έχει βασίσει ένα πετυχημένο σενάριο πάνω σε αυτή την συνταγή. Το Lie to Me ανήκει σε αυτή την κατηγορία σειρών και μαζί με το Mentalist αποτελούν μια δημιουργική εξαίρεση. Ας σταματήσω όμως να αναφέρομαι σε άλλες σειρές και ας μιλήσουμε λίγο για το Lie to Me.
O Cal Lightman λοιπόν, έχει το χαρακτηριστικό του Sherlock. Η οξύνοια, η παρατηρητικότητα, η σβελτάδα και η δεξιότητα στην χειραγώγηση τον κάνουν να έχει μια ακαταμάχητη κλίση στον τζόγο, στις κομπίνες και γενικότερα στις παγαποντιές. Τα έχει αφήσει όμως όλα πια στο παρελθόν γιατί ως σωστός χωρισμένος πατέρας που ακόμα ψιλο-γουστάρει την πρώην γυναίκα του και αγαπάει την 14χρονη κορούλα του περισσότερο απ’ οτιδήποτε, προσπαθεί να είναι παράδειγμα προς μίμηση. Βέβαια, μόνο μπροστά της. Και συνήθως, τον περισσότερο καιρό. Είναι μια πολύ γερή περσόνα για κεντρικός χαρακτήρας κατά τη γνώμη μου και το τρελό μουτράκι του Tim Roth σίγουρα βοηθάει.
Από εκεί και πέρα, έχουμε και τα sidekicks της υπόθεσης, τους συνεργάτες του Cal. Πρόκειται για την Δόκτορα Gillian Foster (Kelli Williams) που είναι η πιο στενή του συνεργάτιδα και με την οποία σε κάνα δυο seasons θα τα φτιάξουν, προβλέπω. Είναι ένα πολύ καλό ταίρι για τον πρωταγωνιστή και πολλές φορές είναι προφανές ότι μπορεί να κρατήσει και ένα επεισόδιο μόνη της. Μετά έχουμε τον Eli Loker (Brendan Hines), ο οποίος ισχυρίζεται πως λέει πάντα την αλήθεια, όσο αμήχανη, ντροπιαστική ή επικίνδυνη και να είναι. Τέλος, έχουμε την νεότατη Ria Torres (Monica Raymund) η οποία έχει ένα φυσικό χάρισμα να ξεχωρίζει τους ψεύτες και γι’ αυτό την προσλαμβάνει ο Cal. Αυτό που μου αρέσει σε όλους αυτούς, είναι πως δεν είναι μονοδιάστατοι ρόλοι. Ο καθένας στέκεται πολύ άνετα μόνος του ως εξελισσόμενος, αναπτυγμένος χαρακτήρας.
Και σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η σειρά είναι αρκετά αυθεντική, παρότι χρησιμοποιεί ένα πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Ίσως καμιά φορά να φαίνεται παρατραβηγμένο, αλλά το καλό γράψιμο δε μπορεί να κρυφτεί και σε κερδίζει, όπως επίσης και η πολύ καλή ηθοποιία και χημεία μεταξύ των ηθοποιών. Είναι μια έξυπνη σειρά, που χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες ως πηγή για την εξέλιξη της πλοκής σε αντίθεση με άλλες σειρές που βάζουν τους χαρακτήρες στα καλούπια συγκεκριμένων σεναρίων αναγκαστικά για την εξέλιξη της σειράς, που είναι πολύ πιο ρεαλιστικό και δημιουργεί αυθεντικό ενδιαφέρον και έλξη. Σίγουρα θα σου πω να την τσεκάρεις. Και γρήγορα.
I dare you
