Ξεκίνησα να βλέπω Gossip Girl πέρσι στο Σταρ επειδή το έβαζε Σάββατα πριν τις επαναλήψεις του House. Στην αρχή το έβρισκα βαρετό, ανούσιο και ανάξιο ύπαρξης μιας και δε μας νοιάζει τι ζόρια τραβάνε τα πλουσιόπαιδα, ο πισινός μας καίγεται εδώ πέρα. Με τον καιρό όμως συνήθισα και άρχισα να το βλέπω πιο συστηματικά. Όχι επειδή με τράβηξαν οι ποδάρες της Blake Lively ή οι ματάρες της Leighton Meester, ούτε επειδή έχει καμιά συγκλονιστική πλοκή.
Απλά επειδή όποιο επεισόδιο και να δεις, αμέσως γνωρίζεις την πλοκή. Οι χαρακτήρες είναι σχετικά αναγνωρίσιμοι για κάθε κοινό, από τον εγωκεντρικό, πλούσιο και κακομαθημένο Chuck στον αρτίστα από το Brooklyn, Dan. Υπάρχουν arch enemies που είναι σταθεροί και δεν αλλάζουν. Πολύ συχνά έχουμε επικλήσεις στο συναίσθημα και καμία ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε το νιονιό μας. Και όλα αυτά, είναι μελοδραματικά στοιχεία που υιοθετεί το genre της σαπουνόπερας. Ναι, κυρίες και κύριοι, το Gossip Girl είναι η σαπουνόπερα των νέων.
Το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον πως εγώ που και καλά θεωρώ ότι είμαι πάνω από τέτοια πράγματα και κοροϊδεύω αυτούς που βλέπουν τα Μυστικά της Εδέμ, έπεσα σε αυτή την παγίδα. Και εφόσον έπεσα εγώ, μάλλον πέφτει και πολύ κόσμος, όχι γιατί είμαι τίποτα σπουδαίο, απλά είμαι –όπως και εσύ άλλωστε- κατά των σειρών που σε κάνουν να κολλάς σε μια οθόνη και να αγχώνεσαι για τις ζωές κάποιων ατόμων που ακόμα και αν υπήρχαν στην πραγματικότητα (δεν), δε θα έδιναν δεκάρα για σένα.
Πραγματικά δε μπορώ να δώσω απάντηση σε αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το Gossip Girl δεν είναι σειρά μόνο για γυναίκες. Αρκετά μοντέρνα, αν και απόμακρο από τον μέσο βιοπαλαιστή, στην υψηλή κοινωνία της Νέας Υόρκης, είναι μια σειρά που επιτρέπει στα νέα παιδιά να μη σκέφτονται το χρήμα και τα βάσανα τους, αλλά να διασκεδάζουν με τις βλακείες αυτών που έχουν χρήματα και αν μη τι άλλο, εν μέσω κρίσεως βοηθάει στην ψυχολογία. Είναι αυτό που λέει και η μητέρα μου (ναι, μένω με την μητέρα μου) όταν την κοροϊδεύω που βλέπει Την Χάλια Ηθοποιία και το σαχλό σενάριο της Εδέμ, «νομίζεις ότι έχω όρεξη να δω κάτι σοβαρό;» (όχι αλλά τουλάχιστον εάν είναι να αποβλακωθείς κάντο σωστά).
Το ουσιαστικό στοιχείο του Gossip Girl πάντως, δεν είναι ότι σε αποβλακώνει. Είναι ότι σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα επειδή όλοι οι πιτσιρικάδες πρωταγωνιστές κάνουν τις ίδιες μαλακίες που κάνεις και εσύ, ακόμα και αν εσύ είσαι ελαιοχρωματιστής στην Νίκαια. Είναι σχεδόν ανακουφιστικό. Επίσης, καταφέρνει να σου δημιουργήσει την αίσθηση μιας συνεχόμενης κατάστασης για την οποία πρέπει να ενημερώνεσαι λες και πρόκειται για τους φίλους σου (αφού αληθινούς δεν έχει και ο Μπομπ η κατοικίδια ακρίδα σου δεν μετράει).
Το πιο σημαντικό, είναι ότι καταφέρνει να ξεφύγει από τραγελαφικά για τον 21ο αιώνα clichés τύπου μιλάω με στόμφο και η κάμερα κάνει ζουμ στο πρόσωπο μου, τα οποία είναι τα αγαπημένα της ελληνικής τηλεόρασης (εσένα κοιτάω Ζωή της Άλλης). Επίσης, έχει το αβαντάζ της φρεσκάδας των νεαρών παιδιών που είναι ταυτόχρονα πανέξυπνο και ύπουλο, γιατί με αυτό τον τρόπο τραβάει ένα κοινό που απ’ όσο ξέρω δεν είχε προσεχθεί από το genre της σαπουνόπερας ποτέ πριν.
Οι χαρακτήρες της σειράς, όπως ανέφερα πιο πάνω, είναι ένας και ένας για να ταιριάξουν με το κοινό. Με κύριους πρωταγωνιστές τους Serena (Blake Lively), Blair (Leighton Meester), Chuck (Ed Westwick), Dan (Pen Badgley), Nate (Chace Crawford), Vanessa (Jessica Szohr) και Jenny (Taylor Momsen), η σειρά που μεταφράστηκε ως ‘Η Κουτσομπόλα’ στα Ελληνικά (αχαχα) έχει κάνει πάταγο στο αμερικανικό κοινό με 8 στα 10, στο IMDB.
Και θέλω να πιστεύω ότι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το στοιχείο του «σαπουνοπερισμού» και του μελοδραματισμού που ώρες ώρες την κατακλύζει. Αλλά περισσότερο, με το ότι δείχνοντας αυτή την πλευρά της Νέας Υόρκης, που ακόμα και σήμερα τα νέα παιδιά της υψηλής κοινωνίας αναγκάζονται να συμμορφωθούν κάτω από ορισμένους κοινωνικούς κανόνες και διαιωνίζουν την συμπεριφορά των γονιών τους, ή, στον αντίποδα, κάνουν τα πάντα για να ξεφύγουν, καταφεύγοντας σε ακραίες συμπεριφορές είναι και λιγάκι ειρωνικό. Έχει και κάτι από κριτική.
Και αφού το είπα και αυτό, κλείνω. Δεν ξέρω αν θα την συνιστούσα ως σειρά, αλλά σίγουρα έχει ενδιαφέρον και γούστο. Μάλλον θα πρέπει να δεις για να κρίνεις.
Your one and only source into blah blah blah
