Μια καινούρια σειρά της HBO που φέρει την υπογραφή της ποιότητας. Μέσα σε μια βρώμικη, φτωχή, αρτιστική και δύσκολη Νέα Υόρκη μια παρέα νέων που προσπαθούν να φτάσουν ψηλά, παλεύει. Αυτό είναι το γενικότερο στόρι της σειράς. Το ειδικότερο, αυτό που διέκρινα εγώ τουλάχιστον, είναι η underground κοινότητα μιας πολυπληθούς και πολυπολιτισμικής Νέας Υόρκης με την βρωμιά του χιπ χοπ ανακατεμένη με την υψηλή κοινωνία της πόλης, όπως δεν την βλέπουμε στα έργα συνήθως.
Ενδιαφέροντα τα τρία πρώτα επεισόδια, με πολύ καλή χιπ χοπ μουσική υπόκρουση η οποία δίνει μια άλλη χροιά στην ατμόσφαιρα και γενικά εκπέμπει μια βρωμίλα που δε βρίσκεις εύκολα σε σειρά. Περίπου στα πλαίσια ταινίας που μιλάει για την πορεία ενός underdog από τα αλώνια στα σαλόνια. Βέβαια, δε ξέρω αν θα το πάνε εκεί, μιας και έχουν βγει μόλις οκτώ επεισόδια. Το σίγουρο είναι ότι μου τράβηξε το ενδιαφέρον και είπα να γράψω κανένα αρθράκι για την πάρτη της. Και αυτό, κάτι λέει.
Το How to Make It in America είναι μια σειρά για νέους και ωραίους που ζουν λίγο μεταξύ παρανομίας και νομιμότητας, λίγο μεταξύ αρτιστικής φύσεως και υπόγειας βρωμίλας, λίγο μπουρζουά και λίγο εργατική τάξη, με μια λέξη: liminal. Μη βαράς για το αγγλικό, εξηγώ. Liminality, όπως έχω πει και αλλού, είναι το σημείο όπου δύο κουλτούρες/τάξεις/κλπ συναντιούνται. Έτσι λοιπόν και εδώ, έχουμε πρωταγωνιστές που είναι στο κυνήγι της ευκαιρίας. Έχουν "ταλέντο", που δεν συγκεκριμενοποιείται σε ένα πράγμα, απλά το έχουν. Και προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για να το εκμεταλλευτούν ώστε να γίνουν οι ίδιοι το μεγάλο αφεντικό.
Θαρρώ πως έχει μια φρέσκια νότα, με νέα παιδιά ως πρωταγωνιστές, με πιο γνωστή την Shannyn Sossamon (Gingy Wu στην σειρά). Είναι μάλλον το πλουσιοκόριτσο που δε παίρνει λεφτά από τον πατέρα, επειδή ψάχνει να βρει ποια είναι και μέχρι πόσα σίδερα μασάει/θέλει να του αποδείξει ότι μπορεί και μόνη της/το παίζει παιδί του δρόμου. Παρόλα αυτά δεν είναι καθόλου αντιπαθητική. Στον πιλότο μαθαίνεις ότι είναι συντονίστρια εκθέσεων τέχνης και πιστεύει στο ταλέντο ενός φίλου της ως φωτογράφος. Μετά δεν την ξαναβλέπεις για λίγα επεισόδια.
Το όλο αυτό θέμα με την τέχνη, το συνέδεσα με το «try to make it big» με τον εύκολο τρόπο και ο βαθυστόχαστος αυτός συλλογισμός μου (not) με οδήγησε στο Αμερικάνικο Όνειρο. Είναι ωραίο το πώς ακόμα και σήμερα δεν έχει συντριβεί η ιδέα του κοινωνικού σκαρφαλώματος από την μια μέρα στην άλλη και κυρίως, μέσα από την τέχνη. Υπάρχει αυτή η εικόνα των «ανθρώπων της τέχνης» που ντύνονται κάπως, φέρονται κάπως και φαίνονται κάπως. Είτε είναι σνομπ, είτε είναι υποκριτές και δήθεν, είτε είναι όντως καλλιτέχνες/καλοί κριτικοί, έχουν αυτόν τον αντιπαθητικό αέρα του hipster/indie τυπά που όμως μέσα στα πλαίσια της ΝΥ παίρνει άλλη διάσταση. Κυρίως επειδή δεν είναι άπλυτοι σπαστικοί που έχουν την μούρη τους σε μπλούζα, αλλά wannabe αρτίστες με καλοδιατηρημένο στυλ.
Έπειτα έχουμε την άπειρη βρωμιά. Σαν να βλέπεις σε πίνακα αυτό το ασπρόμαυρο με το κόκκινο και το κίτρινο να αντιπαρέρχονται. Χιπ χοπ, μικρά διαμερίσματα, βρώμικα διαμερίσματα, απεριποίητα διαμερίσματα με σκόρπιες κούτες και skates, αλλαξοκωλιές σε νταλαβέρια με παράνομα εμπορεύματα στο δρόμο, Δομινικανός ξάδερφος μαφιόζος στον οποίο χρωστάς χρήματα και θα σε φάει λάχανο αν δε του τα δώσεις (Luis Guzman στον ρόλο, θεός) και δε συμμαζεύεται. Γενικά, αν είσαι της φάσης, δεν υπάρχει περίπτωση να μη γουστάρεις. Εδώ εγώ που δεν είμαι και τόσο εντυπωσιάστηκα, πρώτα από την μουσική και έπειτα από τις όμορφες urban εικόνες που δεν είναι φτιαχτές, αλλά straight outta Compton να ‘ουμ (και όπου Compton βάλε NY).
Σε γενικές γραμμές η σειρά έχει ένα συγκεκριμένο κοινό που θα την λατρέψει και από κει και πέρα έχει και ένα κοινό που θα την θεωρήσει ενδιαφέρουσα προσέγγιση και θα την βλέπει από συνήθεια. Περισσότερο φυσικά θα αγγίξει τον Αμερικανό Νεοϋορκέζο που διακρίνει την ανάγκη του κάθε χαρακτήρα να πετύχει στην ζωή του και να κατακτήσει το Αμερικάνικο Όνειρο με όποιον τρόπο γίνεται. Σε αυτόν τον τομέα κερδίζει, επειδή δεν είναι καθόλου εξωπραγματική με το να παρουσιάζει επίδοξους μουσικούς ή συγγραφείς, αλλά μεταφέρει την έννοια του ταλέντου έξω από τον χώρο της τέχνης και αντίθετα την φέρνει στην καθημερινότητα του ατόμου που είναι όλη μέρα στους δρόμους και όλη την νύχτα σε events, parties και σπίτια φίλων, προσπαθώντας να βγάλει το νοίκι και να βρει καμιά φοβερή, άξια εκατομμυρίων ιδέα.
Οι πρωταγωνιστές είναι ο φρέσκος Bryan Greenberg (The Good Guy, October Road) στον ρόλο του συνετού, αλλά και ριψοκίνδυνου Ben που φαίνεται να έχει καλό μυαλό, πολύ ταλέντο και όρεξη για να πετύχει, ικανότητες που όμως παραμελούνται λόγω της καψούρας για την πρώην κοπέλα του Rachel (Lake Bell). Ο κολλητός του είναι ο φρεσκότατος Victor Rasuk (Life Is Hot in Cracktown, Che) στο ρόλο του ακόμα πιο ριψοκίνδυνου και ολίγον τι αυνανιστή Cameron Calderon, ο οποίος μιλάει πάντα για το πώς θα πηδήξουν το μεγάλο αφεντικό, αλλά πάντα καταλήγει να ξοδεύεται σε λάθος ιδέες. Παρόλα αυτά έχει και τα τυχερά του και η ενέργεια του δεν πάει πάντα χαμένη. Τέλος, έχουμε Kid Cudi -ο οποίος έκανε και το mixtape soundtrack της σειράς- στον ρόλο του Domingo Brown και αυτό είναι ατού από μόνο του, επειδή αγαπάμε Kid Cudi.
Το μυστικό δεν είναι να γίνει πλούσιος γρήγορα - το μυστικό είναι να γίνεις πλούσιος αργά και να το εκτιμήσεις.
-David-
Συμμαζεύοντας, έχω να πω ότι το How to Make It in America έχει να προσφέρει πολλά. Η εξερεύνηση του κόσμου της Αμερικής, στην καρδιά της, και το πώς μπορεί κάποιος στα 20-κάτι του να καταφέρει αυτό που ο Horatio Alger θα ονόμαζε «Κουρελιάρη (Ragged Dick)» είναι ιδιαίτερα σαγηνευτική. Και ακόμα πιο σαγηνευτικό είναι το γεγονός ότι δε προσπαθούν να τα καταφέρουν σε ένα κομψότατο Manhattan, αλλά στην πραγματικότητα της οικονομικής ύφεσης, στην καρδιά του σκοταδιού της Αμερικής. Γι’ αυτό και γουστάρουμε.
Όπως είπαμε, είναι HBO (στροφή στην ποιότητα) και, ενώ έχει κατηγορηθεί ως φτηνή απομίμηση του Entourage, εγώ σου προτείνω να το δεις. Πρώτον επειδή δεν έχω δει το Entourage και δε με νοιάζει αν μοιάζουν και δεύτερον, επειδή η εικόνα που σου εκπέμπει με την αντίθεση της artsy fartsy ατμόσφαιρας και την καθημερινότητα του επίδοξου μέσου Αμερικανού με κέρδισε. Και αν κέρδισε εμένα –χωρίς παρεξήγηση- θα κερδίσει σίγουρα και εσένα. Ορίστε και το τρέιλερ:
Screw the Big Man
