Thou shall not crave thy neighbor

Για εσένα τον φανατικό οπαδό της σειράς που έκανε το σεξ, το αίμα και τα γυμνά στήθη απαραίτητα χαρακτηριστικά της σωστής καλωδιακής τηλεόρασης, έχω γράψει μια νεκροψία της τρίτης σεζόν. Φοβήθηκα τόσο πολύ στην αρχή ότι θα με απογοητεύσει πλήρως αυτή η σεζόν, μιας και οι διάλογοι είχαν αγγίξει επίπεδο αηδίας σε σαχλαμάρα και η ηθοποιία δεν ήταν και η καλύτερη. Επίσης, είχε μειωθεί η κατανάλωση αίματος και το σεξ. Όπως καταλαβαίνεις, τα επίπεδα ανησυχίας μου είχαν χτυπήσει κόκκινο.

Παρόλα αυτά, έπρεπε να έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στους παραγωγούς μιας και δε μπορώ να πιστέψω πόσο καλή έγινε για άλλη μια φορά από την μέση και μετά! Αυτό το άρθρο αποφάσισα να το γράψω ενώ βλέπω την σειρά. Οπότε θα έχει μια ολοκληρωμένη –αλλά ιδιαίτερα μπερδεμένη – οπτική γωνία.

I dare you

Το Lie to Me είναι μια νέα σειρά που μετράει δύο season και αξίζει να τη δεις μόνο και μόνο για να απολαύσεις τα μουτράκια του Τιμ Ροθ να λένε «Aw-‘ight, luv?». Παρόλα αυτά, έχει και άλλα ωραία ατού τα οποία θα σε κρατήσουν και τα επόμενα 39 λεπτά του επεισοδίου που ο Τιμ Ροθ δεν λέει «Aw-‘ight, luv?». Πρόκειται για μια σειρά που ασχολείται με την υψηλή τέχνη της ερμηνείας της γλώσσας του σώματος.

Και δε το λέω παρά μόνο 50% ειρωνικά. Γιατί ο Τιμ καταφέρνει πραγματικά να σε πείσει ότι αυτό που κάνει είναι πραγματικά χάρισμα. Ο χαρακτήρας του, Δόκτορας Cal Lightman, είναι ένας Άγγλος μορφούλα, που μπορεί να ξεχωρίσει ένα ψέμα από χιλιόμετρα, στον τρόπο που κινείσαι, που κοιτάς, που μιλάς, που αναπνέεις. Έχει μάλιστα εφεύρει και δικιά του μέθοδο ανίχνευσης ψεμάτων. Εκτός από το ότι σου δείχνει και δυο τρόπους να δεις αν η/ο γκόμενα/γκόμενος σου σε απατάει, έχει και ένα άλλο ατού.

Your one and only source into blah blah blah

Ξεκίνησα να βλέπω Gossip Girl πέρσι στο Σταρ επειδή το έβαζε Σάββατα πριν τις επαναλήψεις του House. Στην αρχή το έβρισκα βαρετό, ανούσιο και ανάξιο ύπαρξης μιας και δε μας νοιάζει τι ζόρια τραβάνε τα πλουσιόπαιδα, ο πισινός μας καίγεται εδώ πέρα. Με τον καιρό όμως συνήθισα και άρχισα να το βλέπω πιο συστηματικά. Όχι επειδή με τράβηξαν οι ποδάρες της Blake Lively ή οι ματάρες της Leighton Meester, ούτε επειδή έχει καμιά συγκλονιστική πλοκή.

Απλά επειδή όποιο επεισόδιο και να δεις, αμέσως γνωρίζεις την πλοκή. Οι χαρακτήρες είναι σχετικά αναγνωρίσιμοι για κάθε κοινό, από τον εγωκεντρικό, πλούσιο και κακομαθημένο Chuck στον αρτίστα από το Brooklyn, Dan. Υπάρχουν arch enemies που είναι σταθεροί και δεν αλλάζουν. Πολύ συχνά έχουμε επικλήσεις στο συναίσθημα και καμία ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε το νιονιό μας. Και όλα αυτά, είναι μελοδραματικά στοιχεία που υιοθετεί το genre της σαπουνόπερας. Ναι, κυρίες και κύριοι, το Gossip Girl είναι η σαπουνόπερα των νέων.

Screw the Big Man

Μια καινούρια σειρά της HBO που φέρει την υπογραφή της ποιότητας. Μέσα σε μια βρώμικη, φτωχή, αρτιστική και δύσκολη Νέα Υόρκη μια παρέα νέων που προσπαθούν να φτάσουν ψηλά, παλεύει. Αυτό είναι το γενικότερο στόρι της σειράς. Το ειδικότερο, αυτό που διέκρινα εγώ τουλάχιστον, είναι η underground κοινότητα μιας πολυπληθούς και πολυπολιτισμικής Νέας Υόρκης με την βρωμιά του χιπ χοπ ανακατεμένη με την υψηλή κοινωνία της πόλης, όπως δεν την βλέπουμε στα έργα συνήθως.