Την καφρίλα του Ράδιο Αρβύλα όπως την βλέπουμε στην τωρινή εκπομπή του Αντώνη Κανάκη και του Γιάννη Σερβετά, οι Θεσσαλονικείς την γνωρίσαμε στα fm, τα δύσκολα πρωινά που πηγαίνουμε στις δουλειές και στις σχολές μας. Την καφρίλα του Αντώνη και του Γιάννη γενικότερα, την ξέραμε όλοι χρόοονια πριν από το Α.Μ.Α.Ν που άφησε ιστορία.
Η εξέλιξη τους στον τομέα της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης είναι αξιοσημείωτη, μιας και είναι μια φιλότιμη και θαυμαστή ανοδική πορεία προς μια εδραιωμένη θέση στα πολιτισμικά τεκταινόμενα της Ελλάς, που μάλιστα αγαπήθηκε από το κοινό. Ο αυνανισμός που πέφτει από μέρους τους είναι επίσης αξιοθαύμαστος και κατά μία έννοια έξοχος, μιας και κατά την –όχι ταπεινή μου- γνώμη είναι η πιο δυνατή πηγή πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής σάτιρας που έχουμε στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή.
Ο Αντώνης (δε θέλω να τον πω «Κανάκη» γιατί αφενός μου θυμίζει λαχταριστό τυροπιτάκι και αφετέρου δεν πρόκειται για κανένα άσχετο, άγνωστο, κεφτέ, μπαγλαμά, σουρουκλεμέ που βλέπουμε στα κανάλια, είναι ο Αντώναρος που ξέρουμε όλοι), εκτός από τούμπανο είναι και πολύ έξυπνος. Το χιούμορ του το γνωρίζουμε καλά από το ΑΜΑΝ που χάρισε γέλιο σε γενιές Ελλήνων (κάγκουρων και μη), μαζί με την συνεργασία του Σωτήρη Καλυβάτση που μου είναι αδύνατον να μην αναφέρω.
Αυτό που γνωρίσαμε καλύτερα είναι η καυστική σάτιρα και η αυστηρή κριτική που μπορεί να κάνει όταν μιλάει ευθέως στο κοινό και όχι μέσα από κάποιο σατιρικό σκετς. Επίσης πολύ καλύτερα είδαμε την αυνανομεριά του, με 18λεπτες συζητήσεις σε ροζ γραμμές στον αέρα και ολόκληρο επεισόδιο αφιερωμένο σε νύξεις για την Έλενα Πούτση και το χαριτωμένο επίθετο της (και όπου χαριτωμένο, βάλε «οι γονείς μου με μισούν»). Βέβαια, ο Αντώνης δεν είναι μόνος του. Οι συμπαρουσιαστές του (Γιάννης Σερβετάς, Στάθης Παναγιωτόπουλος, Χρήστος Κιούσης) κάνουν ιδιαίτερη αίσθηση και συμπληρώνουν ένα δολοφονικό καρέ του γέλιου.
Το Ράδιο Αρβύλα είναι πραγματικά μια ευχάριστη εξαίρεση στο σκουπιδομάνι της ελληνικής τηλεόρασης και δίνει μια ποιοτική νότα σάτιρας και χιούμορ στην ψευτο-γκλαμουράτη τηλεόραση που παρέχει νέα μόνο για τα οπίσθια της Kim Kardashian και τις πλαστικές της Megax Fox και δείχνει στον κόσμο πώς να γίνει όσο το δυνατόν πιο άχρηστος με το να κάθεται σε ένα καναπέ όλη μέρα μιλώντας για νύχια και μαλλιά, ή να χορεύει τσιφτετέλι από τις 10 το πρωί (σοβαρά, τι στο καλό σκέφτονται οι παραγωγοί των πρωινάδικων;).
Ο ουσιαστικός λόγος που γράφω αφιέρωμα για την πάρτη τους είναι επειδή μου θυμίζουν μια μη τελειοποιημένη μορφή του Jon Stewart. Και όχι επειδή δεν έχουν το πνεύμα ή το χιούμορ, αλλά δυστυχώς δεν έχουν το budget. Αλλά ακόμα και χωρίς αυτό, έχουν την όρεξη, την ικανότητα και το κουράγιο εδώ που τα λέμε να κάνουν κάτι διαφορετικό, με ποιότητα, με χιούμορ και μεράκι και παρότι δε τους βλέπω κάθε μέρα, όποτε τους πετυχαίνω δε με απογοητεύουν ποτέ.
Το πιο ωραίο είναι ότι συνδυάζουν την τηλεοπτική τους εμφάνιση με τον σταθμό τους (89.7 Imagine), βάζουν μπόλικη μουσική κατά τη διάρκεια της εκπομπής, αλλά και προμοτάρουν μουσική νέων παιδιών, που αλλιώς θα χανόταν σε δισκογραφικούς λαβύρινθους και γραφειοκρατίες, ή πιο απλά δεν θα έβλεπε ποτέ το φως της μέρας. Το ακόμα πιο ωραίο είναι ότι το κοινό ανταποκρίνεται, που είναι μεγάλη ενθάρρυνση για την μάταιη τούτη χώρα. Τουλάχιστον όλες οι νεαρές ηλικίες μέχρι και 25 (πιο μετά δεν είσαι νεαρός), παρακολουθούν. Δε λέω ότι τα παιδιά είναι θεοί, οι καλύτεροι σε όλη την γη, και λοιπούς διθυραμβικούς στίχους που κάνουν ρίμα για χρήμα, αλλά είναι καλοί, είναι για τα μέτρα μας και είναι οι μόνοι που έχουμε. Μεταξύ Mega, που το έχουν πάρει πολύ σοβαρά, και Star, που είναι λες και τριπάρουν με μανιτάρια σε springbreak στο Miami όλο τον χρόνο, έχουμε τον Ant1 με το Ράδιο Αρβύλα.
Ακόμα και αν δεν είσαι φαν της σάτιρας (να το κοιτάξεις), ακόμα και αν βαριέσαι τα πολιτικά σχόλια και θες απλά να καείς στην τηλεόραση, δε θα σε απογοητεύσουν, επειδή πάνω απ’ όλα προσφέρουν γέλιο, καλόκαρδο γέλιο. Όπως και να το κάνεις, είναι και η χημεία των τεσσάρων παρουσιαστών που κάνει θαύματα. Πριν κλείσω, θέλω να δώσω kudos για την ιστοσελίδα τους, την οποίο checkαρα σήμερα και τη βρήκα αρκετά καλή. Δε χρειάζεται να σου πω «δες το», είμαι σίγουρη ότι παρακολουθείς ήδη.
Αρβύλα στην ξεφτίλα
