Δεν έχω δει όλα τα επεισόδια του Colbert, δεν έχω δει ούτε τα μισά really, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω το magnitude του Steven και δεν εκτιμώ την σάτιρα που κάνει ως την πιο καυστική Juvenalian σάτιρα της Αμερικάνικης τηλεόρασης αυτή τη στιγμή.

Απ’ όσο έχω καταλάβει, δεν παίρνει sides με Ρεπουμπλικάνους και Δημοκράτες, απλά φροντίζει να υπάρχει ο αντίλογος στις καφρίλες του Fox και γενικότερα των media.

Επιπλέον, είναι ο Colbert. Είναι ο τύπος που παίρνει ipad για να ψιλοκόψει τα λαχανικά που θα βάλει στην σάλτσα του. Μιλάμε για μια legendary μορφούλα με ξωτικίσια αυτιά, που δε διστάζει να κοροϊδέψει τον Bush, Jr μπροστά στα μούτρα του, ενώ είναι καλεσμένος να δώσει ομιλία στο White House.

Δεν ανέχεται shit από κανέναν, κοροϊδεύει τις γελοιότητες της Αμερικανικής κοινωνίας, κοροϊδεύει τις κανονικές Αμερικάνικες Ειδήσεις, παίρνει συνεντεύξεις από μέλη του Κογκρέσου μέχρι πρώην πράκτορες της CIA φροντίζοντας η συνέντευξη να είναι ξεκάθαρη, ανοιχτή προς το κοινό και καθόλου υποκριτική και τέλος είμαι σίγουρη ότι “he doesn’t afraid of anything”.

Το tagline της σειράς είναι «He's a journalist with gravitas, with dignity, with balls» («Είναι δημοσιογράφος με υπόσταση, με αξιοπρέπεια, με μπάλες»), και ναι, έχοντας παρακολουθήσει τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται οποιαδήποτε κοινωνική, πολιτική, οικονομική ή πολιτιστική κατάσταση, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους καλεσμένους του, μπορώ να πω πως είναι.

Οι τίτλοι εισαγωγής του show του, χαρακτηρίζονται από “americaness”, δηλαδή είναι στα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας, περιλαμβάνει λέξεις που είναι puns σε λέξεις κλειδιά για την Αμερικανική κοινωνία και ο Colbert ο ίδιος κάνει μια θεαματική κάθοδο στο έδαφος, χτυπώντας το κοντάρι της αμερικανικής σημαίας που έχει στο χέρι, στο πάτωμα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Επίσης, δεν είναι τυχαίο που αναφέρεται στο κοινό του ως «nation». Όλα έχουν να κάνουν με την έντονη πολιτική προπαγάνδα που ασκείται στους Αμερικανούς από τις απαρχές της δημιουργίας του έθνους τους.

Δεν θεωρώ ότι ο Colbert είναι κατά μιας πολιτικής που ενώνει τους Αμερικανούς και τους δίνει την αίσθηση ασφάλειας, καθολικότητας και ομοιότητας. Θεωρώ ότι κάνει spoof αυτήν την νοοτροπία, επειδή χρησιμοποιείται –ειδικά στις μέρες μας- όχι μόνο από τα media, αλλά από τον καθένα για να προπαγανδίσει τους πολίτες προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Και αυτή του η κοροϊδία, μαζί με την καυστική του σάτιρα και την προώθηση πολλών απόψεων με ειλικρινή τρόπο μέσα από τις συνεντεύξεις του, είναι ένα χτύπημα στην πλαστή δημοσιογραφία που κυβερνά την Αμερική (αλλά και εμάς εδώ, όλα αυτά δεν συμβαίνουν in a galaxy far far away) και ταυτόχρονα η απόδειξη ότι η σάτιρα, η μεταφορά ειδήσεων και η κοινωνικοπολιτική κριτική μπορούν να γίνουν με στυλ και χιούμορ.

Είναι αισίως στον έκτο του χρόνο και παρότι ότι πηγαίνει πολύ καλά και δεν έχει ανάγκη την πάρτη μου να τον διαφημίζω, σου προτείνω να τον δεις. 22 λεπτά είναι, κάθε μέρα βγαίνει, πλοκή δεν έχει, απλά δες το και διασκέδασε. Παράλληλα, θα ενημερώνεσαι για το τι παίζει στην αμερικανική κοινωνία και επειδή σε ακούω να μου λες «τι με νοιάζει ρε ψηλή», όπως ανέφερα και πριν, πολλά από αυτά που θίγονται αφορούν και τα εν οίκω μας.

Επειδή ναι, είμαστε αμερικανάκια όλοι μας στη νοοτροπία και επίσης, τα ίδια σε μικρότερη κλίμακα γίνονται και εδώ. Ένα μόνο παράδειγμα να φέρω, την ακροδεξιά προπαγάνδα. Σε έπεισα ή έχεις κλείσει ήδη το άρθρο;