Σεξ και Μερέντα

Όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος, δεν είμαι πολύ της κουλτούρας. Εντάξει, μου αρέσει να βλέπω που και που και κάτι που δεν έχει διαστημόπλοια ή G.I Joes ή γενικότερα την Αμερικάνικη σημαία και περηφάνια παντού επάνω του. Αλλά γενικά, δεν είμαι κανένα καΐδι. Απολαμβάνω την μέση Χολυγουντιανή ταινία όσο ο καθένας. Τι γίνεται όμως εδώ. Δεν περιμένω από την τηλεόραση, ή από την μαζική κουλτούρα να μου προσφέρει κάτι ουσιώδες ή τελοσπάντων οτιδήποτε είδους τροφή για σκέψη.

Περιμένω όμως να με διασκεδάσει. Και για να με διασκεδάσει, θα πρέπει να έχει αρτιότητα στα τεχνικά κομμάτια του, και τουλάχιστον ένα μέτριο επίπεδο σεναρίου. Τουτέστιν, όχι καθυστερημένο χιούμορ, όχι χιλιοπαιγμένες πλοκές, όχι εκατομμύρια κλισέ και σίγουρα όχι κακή ηθοποιία. Το πρόβλημα με την ελληνική τηλεόραση, είναι ότι έχει όλα τα παραπάνω.

Έβαλα να δω μια ελληνική ταινία τις προάλλες με δυο φίλους (δε θα πω ποια, ο Μαρκουλάκης έπαιζε), και έπαθα σοκ. Είχα να δω κάτι ελληνικό (σειρά ή ταινία) πολύ καιρό και είχα ξεχάσει πόσο κακή ποιότητα έχει. Όχι πως μου φταίει ο Μαρκουλάκης, ίσα ίσα τον έχω δει και στο θέατρο και είναι εξαιρετικός. Όμως ένας καλός ηθοποιός δε σώζει το φιάσκο που συνοψίζεται σε μια σούμα προχειρότητας, έλλειψης πόρων και έλλειψης καλών συμπρωταγωνιστών.

Το φιλμάκι δε βλεπότανε. Είχαν εκεί και μια γλάστρα γκόμενα που δε μπορούσε ούτε να σταθεί σε φυσιολογικές πόζες και έφτασα να τραβάω τα μαλλιά μου στα 10 λεπτά. Φυσικά το έκλεισα, αλλά από τότε μπήκα σε προβληματισμούς. Γιατί η ελληνική τηλεόραση (και σε ένα μεγάλο ποσοστό και ο ελληνικός κινηματογράφος) βρίσκεται στο απόλυτο ναδίρ ποιοτικά; Άνοιξα την τηλεόραση πειραματικά, για να έχω και λίγο υλικό να γράψω, και μου ήρθε να την πετάξω από το παράθυρο. Πρωινή ζώνη, μεσημεριανή ζώνη, απογευματινή ζώνη και βραδινή ζώνη, το ένα και το αυτό. Από την μια εκπομπή στην άλλη για τις διασημότητες και την κυτταρίτιδα τους, για το ποιος πήδηξε ή χώρισε ποιον, για προϊόντα ομορφιάς, πασαρέλες, μοντέλες, βυζαρούδες, μετροσέξουαλς, ασέξουαλς, επίδειξη φωτογραφιών πλαστικών επεμβάσεων στο στήθος στις 11 το πρωί και γενικά μια παρέλαση του παραλόγου σε όλο το μεγαλείο της.

WHAT THE FUCK??? Πραγματικά, γιατί υπάρχει κοινό που τα βλέπει αυτά; Ναι, και γω θα χαζέψω κάνα 10λεπτο στο Ίντερνετ κουτσομπολίστικα sites για να χαλαρώσω και να περάσω την ώρα μου και είμαι η τελευταία που θα το παίξει κουλτουριάρα, αλλά γαμώτο μου, ΔΕ γίνεται όλη μέρα να βλέπεις αυτό το πράγματα. Νιώθεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα να αυτοκτονούν ένα ένα με ηχηρά ‘ποπ-ποπ’ μέσα στο κρανίο σου. Και για ποιο λόγο; Για να σε αποβλακώσουν; Και γιατί να σε αποβλακώσουν, τι είδους καραμέλα είναι αυτή που ακούγεται σαν προπαγάνδα της αριστεράς; Για να κινείς το καπιταλιστικό σύστημα αγοράζοντας προϊόντα κατά της κυτταρίτιδας, ή αποτριχωτικές βλακείες (είτε είσαι άντρας είτε είσαι γυναίκα); Γιατί σου προσφέρουν ένα hyper-reality (υπερ-πραγματικότητα) που περιλαμβάνει εσένα να παίρνεις, παίρνεις, παίρνεις χαζοπροϊόντα από το σούπερ μάρκετ για να καις, καις, καις μετά τις θερμίδες στο γυμναστήριο; Και πάνω απ’ όλα, γιατί η υπερ-παραγωγή και ο υπερ-καταναλωτισμός που συνεπάγεται σε οδηγούν σε ένα ναρκισσιστικό τρόπο ζωής όπου προβάλεις τον υπερ-εαυτό σου σε photoshopped έκδοση μέσα από το facebook;

Δε με νοιάζουν όλα αυτά, πραγματικά. Δεν θα ασχοληθώ παραπάνω. Το μόνο που με νοιάζει είναι ότι ο αυτοσκοπός της τηλεόρασης είναι να σε διασκεδάζει. Και η ελληνική τηλεόραση μόνο κατάθλιψη μου έφερε. Και αυτές οι παρακμιακές σειρές τύπου Μυστικά της Εδέμ και εγώ δε ξέρω τι, είναι θλιβερές γιατί έχουν κακούς ηθοποιούς που δε μπορούν να πείσουν ούτε 10χρονο ότι δεν έχουν αποστηθίσει έναν διάλογο απ’ έξω και τον απαγγέλουν λες και είναι 7χρονα σε σχολική γιορτή. Είναι επίσης απαράδεκτες γιατί χρησιμοποιούν στεγνά, τυποποιημένα σενάρια με κάθε κλισέ που έχει το βιβλίο (ειδικά οι σαπουνόπερες άστα να πάνε) και είναι τόσο βαρετές που προτιμώ να κοιτάω την μπλε οθόνη του θανάτου των windows επί 10 ώρες παρά να δω 40 λεπτά αυτής της σαχλαμάρας. Επιπλέον, είναι τραγικές επειδή ακόμα και η σκηνοθεσία και η φωτογραφία είναι εντελώς στείρες και μη δημιουργικές. Ίδια πλάνα, ίδιες γωνίες, ίδιες καταστάσεις (πχ κοιτιέμαι στον καθρέπτη μετά από και καλά εσωτερικές διεργασίες για τα βάσανα της ζωής μου) που καταντάει πιο σαχλό και ντροπιαστικό και από γωνίες emo και FGAS* στο facebook.

Και το ακόμα πιο απαράδεκτο είναι ότι όλοι εμείς κάνουμε τα ίδια. Έχουμε γίνει αντιγραφείς των στερεοτυπικών συμπεριφορών που βλέπουμε στην τηλεόραση και, συνεπώς, ανδρείκελα της κάθε πρωινής βυζαρούς στο σταρ (τυχαίο το παράδειγμα, δε ξέρω καν αν έχει πρωινό πρόγραμμα το σταρ). Τουλάχιστον στην αμερικάνικη τηλεόραση υπάρχει κάποια ποιότητα. Πέρα από το budget που σαφώς είναι σε άλλα επίπεδα και σε άλλα υψόμετρα στην Αμερική, υπάρχει και το κριτήριο. Το κοινό αποφασίζει εάν θα δει κάτι ή όχι, γιατί υπάρχει τρελός ανταγωνισμός. Όταν το House συναγωνίζεται με το Big Bang Theory και το How I Met Your Mother, ε πες μου πώς να μην παλέψουν για να κρατήσουν την ποιότητα της κάθε σειράς σε όσο το δυνατόν πιο υψηλό επίπεδο. Εδώ, ότι μας δίνουν το καταπίνουμε αμάσητο. Εφόσον δεν έχουν να ανησυχούν για ανταγωνισμό, τι τους νοιάζει τι βγάζουν στην οθόνη, τα χρήματα τους είναι σταθερά. Μονόπολι.

Επιπλέον, υπάρχει και κάτι που λέγεται καινοτομία. Οι σειρές που βγαίνουν κάθε χρόνο είναι αυθεντικές και ενδιαφέρουσες και πάντα έχουν κάτι να σου προσφέρουν. Εάν δεν έχουν τίποτα από αυτά, κόβονται, όπως έκοψαν το Romantically Challenged που ήταν μηρυκασμός αστείων από Φιλαράκια και How I Met Your Mother, καθώς και όπως έκοψαν το Happy Town που ήταν και καλά lynchιανό περιβάλλον με στοιχεία Stephen King. Στην Ελλάδα όμως, είναι λες και φοβούνται την καινοτομία και την αυθεντικότητα. Λες και φοβούνται τον ανταγωνισμό. Θυμάμαι τότε που είχε το Παρά Πέντε και γινόταν θραύση. Όχι πως δεν ήταν καλό, αλλά φαντάσου να έμπαινε κόντρα σε τίποτα Μαύρα Μεσάνυχτα. Battle Royale.

Και αυτό είναι το ενδιαφέρον της υπόθεσης, ποιος θα τραβήξει το κοινό, γιατί το κοινό πρέπει να είναι ο στόχος ικανοποίησης και ο κριτής. Όχι το αντίθετο, να προσπαθούν να πείσουν εμένα και εσένα ότι η Ζωή της Άλλης είναι γαμώ την ποιότητα σε σενάριο και ηθοποιία. Ευτυχώς στο κινηματογράφο είναι ελάχιστα καλύτερα τα πράγματα γιατί πέφτουν και πιο χοντρά λεφτά εκεί. Δε θα ξεχάσω το Πεθαίνω για Σένα που με έκανε να γελάσω πραγματικά, χωρίς να ξεφεύγει από την καθημερινότητα και έχοντας λίγα σουρεάλ στοιχεία για να τραβήξει το ενδιαφέρον. Επίσης το Πέντε Λεπτά Ακόμα, που ήταν πολύ καλό σενάριο, πάλι δείχνοντας μια ενδιαφέρουσα διαφορετικότητα σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα. Και απ’ όσο έχω καταλάβει, η Ράντου και ο Χαραλαμπόπουλος είναι από τους καλύτερους στον χώρο.

Το θέμα είναι ότι έχουμε πολλούς αξιέπαινους ηθοποιούς και δείχνει να υπάρχει και διάθεση για καλοδουλεμένα σενάρια. Το 50-50 και το Ευτυχισμένοι Μαζί δεν ήταν και πάρα πολύ καιρό πριν (άσχετα αν το Ευτυχισμένοι Μαζί ήταν ξένο σενάριο, η δουλειά των ηθοποιών και της παραγωγής ήταν πάρα πολύ καλή). Φέτος όμως, τουλάχιστον, υπάρχει μια απίστευτη κατρακύλα στην ποιότητα. Επαναλαμβάνω: ΔΕΝ είμαι της κουλτούρας. Δεν περιμένω να δω Godard και Eisenstein να παίρνουν σάρκα και οστά στην ελληνική τηλεόραση. Όπως λέει και ένας φίλος μου, «Ποια κουλτούρα, η φάση είναι σεξ και μερέντα». Συμφωνώ απόλυτα, όμως, μεταξύ της κουλτούρας και του απόπατου των σκουπιδιών, έχουμε και μια μεσαία κατάσταση που προσφέρει διασκέδαση με έξυπνο και ενδιαφέρον τρόπο, και διατηρεί ένα άλφα επίπεδο ποιότητας –τεχνικής και σεναριακής- μέσω υγιούς ανταγωνισμού. Και αυτό δεν είναι κουλτουριάρικη στάση, είναι το ελάχιστο που θα έπρεπε να προσφέρει η μαζική κοινωνική κουλτούρα της τηλεόρασης ως μέσω διασκέδασης.

Γι’ αυτό και αρνούμαι να δω ξανά ελληνική τηλεόραση μέχρι να έχω στοιχεία ότι θα αξίζει να σπαταλήσω τον χρόνο μου. Μέχρι τότε, σεξ και μερέντα.

*FGAS: Fat Girl Angle Shot (γωνία λήψης παχυλής κοπέλας)