O Richard Rorty είπε το 1998 ότι «πρέπει να περιγράφεις μια χώρα όπως ελπίζεις με πάθος να γίνει, μαζί με το πως γνωρίζεις ότι είναι τώρα. Πρέπει να είσαι πιστός σε μια ονειρεμένη χώρα, παρά σε αυτήν που ξυπνάς κάθε πρωί. Εάν δεν υπάρχει αυτή η αφοσίωση, το ιδανικό δεν έχει καμιά ελπίδα να πραγματοποιηθεί».  Ο Richard Rorty ήταν Αμερικανός φιλόσοφος. Πίστευε επίσης ότι χωρίς ελπίδα, η αλλαγή είναι πνευματικά αδιανόητη. Και αυτή η φράση κρύβει μέσα της όλη την ιδεολογία πάνω στην οποία χτίστηκε η Ελλάδα του σήμερα.

Είμαστε πολίτες μιας «no man’s land» στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Από την μεταπολίτευση και μετά –και αυτό είναι καθαρά δική μου γνώμη- έχουμε δέσει τον γάιδαρο μας σε μια πολιτική σκέψη που συνοψίζεται στην λέξη «ωχαδερφισμός». Και επειδή είμαι πολύ πολιτικά σωστή στις εκφράσεις μου, αυτό που εννοώ είναι ότι είμαστε ανθρωπόμορφα πρωτεύοντα, ή αλλιώς μπαμπουίνοι, που έχουμε χαράξει στο πετσί μας την φράση «ε, δε βαριέσαι, έτσι είναι η Ελλάδα και δε θα αλλάξει ποτέ».

Αυτό, μας βόλευε για αρκετό καιρό, γιατί όλοι κάναμε τις αλλαξοκωλιές μας, τις παρασπονδίες μας, όπως θες πες το, όλοι είμασταν λαμόγια. Μπορεί όχι στο ότι όλοι κλέβαμε χρήματα από το κράτος, αλλά με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο όλοι συμβάλλαμε στην διαιώνιση αυτής της κατάστασης με αποτέλεσμα να παράγουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν και φυσικά, αυτά που έκαναν είναι ανείπωτα, εφόσον είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, με πάρα πολύ εξουσία. Όλοι στην θέση τους τα ίδια θα κάναμε. Και μη τολμήσεις να πεις όχι.

Αυτό βέβαια, κάθε άλλο παρά δικαιολογία είναι. Απλά το λέω επειδή εσύ που διαβάζεις τώρα, έχεις την τάση να αποκλείεις τον εαυτό σου από το πανηγύρι των ζώων που είναι αυτή η χώρα. Δεν υπάρχει «εγώ είμαι διαφορετικός, δε θα έκανα αυτά τα πράγματα, νοιάζομαι για τη χώρα, νοιάζομαι για το περιβάλλον». Τα ίδια θα έκανες με μαθηματική ακρίβεια, γιατί ο άνθρωπος είναι φύσει άπληστο ον και αν του δώσεις και εξουσία, τρέχα γύρευε. Πόσο μάλλον εμείς οι Έλληνες που θεωρούμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Και τώρα που καθιερώσαμε αυτό ως οικουμενική αλήθεια, πάμε στο άλλο.

Καταπίεση. Άλλη μια οικουμενική, ανθρώπινη αλήθεια. Όλοι μας θα προσπαθήσουμε να καταπιέσουμε τον άλλον, ακόμα και αν εμείς οι ίδιοι είμαστε από τους πιο αδύναμους και καταπιεσμένους. Ειδικά εάν έχεις στο σβέρκο σου τόσα χρόνια μπαγλαμάδες όπως αυτούς που βλέπω στην τηλεόραση, να σου λένε πώς να φας, πώς να πιεις, πώς να κοιμηθείς, πώς να δανειστείς, πώς να ξοδέψεις, πώς να κουνιέσαι και πώς να γαμιέσαι σωστά, ε τότε ναι, κάνεις προβολή αυτήν την καταπίεση σε άλλους λιγότερο ισχυρούς από εσένα. Και έτσι αυτό-επιβεβαιώνεσαι.

Αυτή η πράξη κοινωνικού κανιβαλισμού που έλαβε μέρος εχθές στην οδό Σταδίου, πρόκειται για μια καθαρά καταπιεστική πράξη, πολύ μετά τα όρια του φασισμού. Κάποιοι άνθρωποι, που θεώρησαν ότι είναι καλύτεροι από τους υπαλλήλους της Marfin επειδή έκαναν απεργία, το βρήκαν σωστό, έξυπνο και καλό να σκοτώσουν τους ανθρώπους που δεν έκαναν απεργία και, ουσιαστικά, δεν ήταν στην ίδια πλευρά μαζί τους. Γιατί, περί τούτου πρόκειται.

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, έριξαν μολότοφ στο κτίριο και κατάφεραν να σκοτώσουν 3 και μισό άνθρωπο (στον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης μάλλον θεωρείται πια άνθρωπος το έμβρυο). Εάν αυτό δεν είναι τρομοκρατία στον υπέρτατο βαθμό της, τότε πραγματικά δεν έχω ιδέα τι είναι τρομοκρατία. Οι ίδιοι οι συνάνθρωποι μας να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο, είναι το λιγότερο εξωφρενικό. Και με γεμίζει οργή, και όχι θλίψη, επειδή είμαστε τόσο αθεράπευτα ανεγκέφαλοι που στραφήκαμε ο ένας ενάντια στον άλλον. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές αυτή της Waste Land (Έλιοτ), δε μπορούμε να βγούμε από τα κουτάκια του Κν-τη, του Νεοδημοκράτη, του Πασόκου, του ακροδεξιού. Δεν ξέρουμε πια να είμαστε άνθρωποι. Είμαστε αριστεροί και δεξιοί, είμαστε απεργοί ή εργαζόμενοι. Είμαστε γυναίκες ή άντρες. Είμαστε πολωμένα όντα χωρίς αιτία ή αίσθηση ύπαρξης και έχουμε ξεχάσει την νούμερο ένα ανθρώπινη αξία που είναι η κοινωνία. Και δεν εννοώ η κοινωνία ως οργανωμένη συνεννόηση συνύπαρξης στον ίδιο χώρο, αλλά ως η συμβίωση, η αλληλοκατανόηση και η αλληλοβοήθεια στις πιο σκληρές και άδικες στιγμές.

Είμαστε άνθρωποι ανοργάνωτοι, αλλοπρόσαλλοι, βουτηγμένοι στην κατάθλιψη και στην μιζέρια και μισούμε τους άλλους γύρω μας. Γι’ αυτό η χθεσινή τριπλή δολοφονία, ήταν έγκλημα μίσους πάνω απ’ όλα. Ακούγονται πολλά, ότι ήταν προβοκάτσια  το πιο διαδεδομένο. Με συγχωρείς πολύ, είδα με τα μάτια μου τι μαργαριτάρια κυκλοφορούν στις πορείες, και άνετα πιστεύω ότι τα ίδια μαργαριτάρια πέταξαν μολότοφ στο υποκατάστημα της τράπεζας χωρίς να έχουν ιδέα για τις συνέπειες των πράξεων τους.

Εδώ, μπαίνει και ένα άλλο ερώτημα γιατί ήταν ανοιχτή η τράπεζα. Εκτός από το ότι λέγεται πως ο Βγενόπουλος απαγόρεψε στους υπαλλήλους να κάνουν απεργία απειλώντας τους με απόλυση, θέλω να σταθώ κάπου αλλού. Εάν αυτοί οι άνθρωποι απλά δε γούσταραν να κάνουν απεργία γιατί το να παγώνεις την χώρα τη στιγμή που χρειάζεται τα χρήματα περισσότερο από ποτέ απλά δε τους άρεσε ως ιδέα, δεν είχαν κάθε δικαίωμα να πάνε στις δουλειές τους χωρίς να τους λιντσάρουν δημοσίως οι τραμπούκοι; Δε λέω ότι αυτό έκαναν, το μόνο που λέω είναι πως σε μια υποτιθέμενα δημοκρατική χώρα ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να κάνει ότι στο διάολο γουστάρει. Αυτό λέω.

Όταν υπάρχουν άτομα που απαντάνε στην παρατήρηση μου ότι καταστρέφουν την Σχολή του Πανεπιστημίου μου με ατάκες τύπου «έλα τώρα ‘καταστρέφουμε’, σιγά το μάρμαρο, εσύ το πλήρωσες;», δεν είναι λογικό και αναμενόμενο να υπάρχουν άτομα που πιστεύουν ότι το να λιντσάρεις υπαλλήλους που δε φταίνε σε τίποτα είναι «σιγά το πράγμα»; Και, για την ιστορία, το Πανεπιστήμιο είναι ο μόνος χώρος στον οποίο προσφέρεται παιδεία στον καθένα χωρίς κανένα εμπόδιο ή όριο. Όπως μια καθηγήτρια μου ανέφερε, η παιδεία είναι το μόνο πράγμα το οποίο δε μπορούν να μας στερήσουν, ακόμα και αν μας στερήσουν όλα τα άλλα. Δυστυχώς, απ’ ότι φαίνεται, μπόρεσαν μια χαρά οι μπαχαλάκηδες να το κάνουν και αυτό.

Και γι’ αυτό θα πω όλους αυτούς που παρευρίσκονται σε τέτοιες πορείες και όλους αυτούς που νομίζουν ότι είναι εντάξει να πετάς πέτρες και μολότοφ σε κτίρια με ανθρώπους, καθώς και να καταστρέφεις το Πανεπιστήμιο –αψηφώντας, κοροϊδεύοντας και καταργώντας έτσι την οποιαδήποτε αξία του ως χώρο και θεσμό- θα τους πω λοιπόν, πόρνες του συστήματος. Πόρνες της νοοτροπίας που έφτασε τους Έλληνες εδώ που είναι σήμερα. Όταν θα σταματήσουμε να αψηφούμε τα πάντα και συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο εάν ξεκαβαλήσουμε λίγο το καλάμι και ενωθούμε βοηθώντας ο ένας τον άλλο σαν μια πραγματική κοινωνία, ξεπερνώντας την μιζέρια που μας δέρνει, τότε μόνο θα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μια ευκαιρία στο να μην πεθάνουμε ως χώρα.

Ο τίτλος του άρθρου είναι παρμένος από τον Δ. Δημητριάδη που πολύ σωστά παρατήρησε ότι πεθαίνουμε σαν χώρα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το θέμα είναι πως αυτό δεν θα αλλάξει όσα μέτρα και αν πάρουν. Το θέμα είναι να καταλάβουμε ότι το κρασάρισμα της οικονομίας ΔΕΝ είναι το τέλος του κόσμου. Ότι και να γίνει, γαμώτο μου, σταμάτα επιτέλους να είσαι εκνευριστικά απαισιόδοξος και μίζερος. Σταμάτα επιτέλους να εξισώνεις το χρήμα με την ζωή. Σταμάτα να είσαι σπασαρχίδης και τελεολόγος.

Ο Νέο-Έλληνας πρέπει να απελληνοποιηθεί εντελώς από την νοοτροπία του για να μπορέσει επιτέλους να χτίσει κάτι που θα αγαπάει πραγματικά και όχι κάτι που μοιάζει με έναν δυστυχισμένο γάμο –η μιζέρια σε σκοτώνει, αλλά δε μπορείς και δε θέλεις να ξεσυνηθίσεις. Μάθε να είσαι αισιόδοξος. Μη πανικοβάλλεσαι. Μάθε να ζεις με αυτά που σου έρχονται και πάνω απ’ όλα, μάθε να έχεις λίγο πίστη στην πουτάνα τούτη χώρα.

Η Αμερική είναι τόσο μπροστά γιατί έχτισε μια ιδεολογία που βασίστηκε στο «είμαστε οι καλύτεροι, είμαστε δυνατοί, είμαστε ανίκητοι» και έπιασε, παρά το ότι είναι προπαγάνδα. Δε λέω να γίνουμε Αμερική, λέω πως πρέπει να μάθεις ξανά να ονειρεύεσαι, χωρίς όμως να ζεις μέσα στα όνειρα σου. Μάθε να παλεύεις γι’ αυτά. Γιατί η μιζέρια σε συνδυασμό με τον στρουθοκαμηλισμό είναι που συνέβαλε στην κοινωνική, πολιτική, οικονομική κατάσταση του σήμερα.

Μάθε να κάνεις και όχι απλά να βλέπεις. Μην είσαι ζώο σε λουρί. Μην νομίζεις όμως ότι είσαι στην Άγρια Δύση. Γι’ αυτό άσε την πέτρα κάτω, και διαδήλωσε ειρηνικά. Έπειτα, γύρνα στην δουλειά σου και δέξου ότι για να αλλάξει ρότα αυτό το ακυβέρνητο καράβι, πρέπει όλων μας τα πισινά να ματώσουν.

Και κλείνοντας, επειδή σε ακούω να μου λες «η επανάσταση γίνεται με αίμα», εδώ δε πρέπει να κάνουμε επανάσταση. Εδώ πρέπει να σταματήσουμε να επαναστατούμε σε ότι μας λένε σαν αντιδραστικά πεντάχρονα. Και αν κάνουμε επανάσταση, τα μόνα θύματα που έχουμε γιατί πρέπει να είναι από «φιλικά πυρά»; Γιατί να υπάρχουν πυρά εξαρχής, εφόσον έχουμε παραδείγματα όπως ο Γκάντι και η Σόφι Σολ με το Λευκό Ρόδο; Γιατί δε μπορούμε σαν χώρα, να σταματήσουμε να πεθαίνουμε και να μάθουμε πως σκατά μπορούμε να αναστηθούμε;

Σε αφήνω με το κλιπ του Κρισναμούρτι που έδειξαν εχθές στο Ράδιο Αρβύλα: