|
Caroline
|
|
Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010 00:27 |
Προτάσεις για σένα και για σένα μόνο
Για σένα –και για σένα μόνο- έχω να κάνω επτά προτάσεις ταινίας, μια για κάθε μέρα της εβδομάδας που ακολουθεί. Μερικές μπορεί να τις έχεις δει, πολλές μπορεί να μη τις δεις καν, αλλά μη πεις ότι δε προσπάθησα να σου λύσω το αιώνιο ερώτημα του «τι θα δω πάλι σήμερα;»
Καταρχήν, εάν βλέπεις σειρές, τότε εννοείτε και βλέπεις True Blood ή/και Mad Men, οπότε μπράβο σου, καλή αρχή έκανες. Από κει και πέρα, με το βραδινό ποπ κορν, πρέπει να ταιριάξεις και λίγο περισσότερη δράση, σε καταλαβαίνω. Επίσης, η κοπέλα σου/το αγόρι σου, σε έχει πρήξει ανηλεώς να βρεις κάτι καλό για να δείτε. Οπότε θα σε αφήσω να πάρεις ΚΑΙ τον έπαινο για την εύρεση σου. Ξεκινάμε:
|
|
Περισσότερα...
|
|
Caroline
|
|
Δευτέρα, 05 Ιουλίου 2010 13:07 |
 Σεξ και Μερέντα
Όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος, δεν είμαι πολύ της κουλτούρας. Εντάξει, μου αρέσει να βλέπω που και που και κάτι που δεν έχει διαστημόπλοια ή G.I Joes ή γενικότερα την Αμερικάνικη σημαία και περηφάνια παντού επάνω του. Αλλά γενικά, δεν είμαι κανένα καΐδι. Απολαμβάνω την μέση Χολυγουντιανή ταινία όσο ο καθένας. Τι γίνεται όμως εδώ. Δεν περιμένω από την τηλεόραση, ή από την μαζική κουλτούρα να μου προσφέρει κάτι ουσιώδες ή τελοσπάντων οτιδήποτε είδους τροφή για σκέψη.
Περιμένω όμως να με διασκεδάσει. Και για να με διασκεδάσει, θα πρέπει να έχει αρτιότητα στα τεχνικά κομμάτια του, και τουλάχιστον ένα μέτριο επίπεδο σεναρίου. Τουτέστιν, όχι καθυστερημένο χιούμορ, όχι χιλιοπαιγμένες πλοκές, όχι εκατομμύρια κλισέ και σίγουρα όχι κακή ηθοποιία. Το πρόβλημα με την ελληνική τηλεόραση, είναι ότι έχει όλα τα παραπάνω.
|
|
Περισσότερα...
|
|
|
Caroline
|
|
Τετάρτη, 09 Ιουνίου 2010 22:15 |
Τελευταία διαβάζω πολύ θέατρο. Και λέω διαβάζω επειδή οι παραστάσεις που παρακολουθώ είναι ελάχιστες, όμως έχω την τύχη να σπουδάζω Ανθρωπιστικές Επιστήμες και άρα να διαβάζω λογοτεχνία και θέατρο ‘αναγκαστικά’. Τώρα, εγώ δεν είναι άνθρωπος του θεάτρου για δύο λόγους: α. Εάν κάτι δεν έχει sci-fi εφέ με διαστημόπλοια ή τουλάχιστον αίματα και splatter, δεν αξίζει να το δω, άρα το θέατρο με απογοητεύει οικτρά στην ανικανότητά του να τα αναπαραγάγει και β. Το θέατρο έχει αληθινούς ανθρώπους. Ιου.
Κατά σύμπτωση όμως, ένας καθηγητής μου, μου άνοιξε τα μάτια λέγοντας ότι ο σκοπός του θεάτρου δεν είναι να σε παρασύρει σε μια ρεαλιστική απεικόνιση του σήμερα όπως κάνει το σινεμά, αφήνοντας σε στην ησυχία σου να συνδεθείς, να απορροφηθείς, να γουστάρεις και να νιώσεις την ποθητή κάθαρση και ευτυχία στο τέλος. Σκοπός του θεάτρου, τουλάχιστον του μοντέρνου θεάτρου, είναι να σε ταρακουνήσει από την θέση σου, να σε βγάλει από τον οικείο κόσμο σου και την ερμηνεία του, να σε εκθεμελιώσει ρε αδερφέ. Γι’ αυτό και το θέατρο θεωρείται υψηλή τέχνη. Επειδή ο σκοπός του δεν είναι να ικανοποιήσει τους ορίζοντες των προσδοκιών σου, αλλά να προκαλέσει τα όρια της κατανόησης σου. Δέσε την ζώνη σου λοιπόν, cuz bricks are about to be shat.
|
|
Περισσότερα...
|
|
Caroline
|
|
Πέμπτη, 06 Μαίου 2010 17:38 |
|
 O Richard Rorty είπε το 1998 ότι «πρέπει να περιγράφεις μια χώρα όπως ελπίζεις με πάθος να γίνει, μαζί με το πως γνωρίζεις ότι είναι τώρα. Πρέπει να είσαι πιστός σε μια ονειρεμένη χώρα, παρά σε αυτήν που ξυπνάς κάθε πρωί. Εάν δεν υπάρχει αυτή η αφοσίωση, το ιδανικό δεν έχει καμιά ελπίδα να πραγματοποιηθεί». Ο Richard Rorty ήταν Αμερικανός φιλόσοφος. Πίστευε επίσης ότι χωρίς ελπίδα, η αλλαγή είναι πνευματικά αδιανόητη. Και αυτή η φράση κρύβει μέσα της όλη την ιδεολογία πάνω στην οποία χτίστηκε η Ελλάδα του σήμερα.
Είμαστε πολίτες μιας «no man’s land» στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Από την μεταπολίτευση και μετά –και αυτό είναι καθαρά δική μου γνώμη- έχουμε δέσει τον γάιδαρο μας σε μια πολιτική σκέψη που συνοψίζεται στην λέξη «ωχαδερφισμός». Και επειδή είμαι πολύ πολιτικά σωστή στις εκφράσεις μου, αυτό που εννοώ είναι ότι είμαστε ανθρωπόμορφα πρωτεύοντα, ή αλλιώς μπαμπουίνοι, που έχουμε χαράξει στο πετσί μας την φράση «ε, δε βαριέσαι, έτσι είναι η Ελλάδα και δε θα αλλάξει ποτέ».
|
|
Περισσότερα...
|
|
